Сураи Аль-Фаджр — Оят 23

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «Ҷиءа» — оварда шуд, ҳозир карда шуд.
• «Ҷаҳаннам» — оташи дӯзах, ки ҷои азобу сазост.
• «Явмаиз» — дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• «Ятазаккар» — панд мегирад, ба ёд меоварад, ҳисоб мекунад.
• «Анно» — аз куҷо? чӣ гуна? (барои ифодаи имконнопазирӣ).
• «Зикро» — панд, ёдоварӣ, хотиррасонӣ.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузург, ки қиёмат барпо мешавад, Ҷаҳаннамро оварда мешаванд. Онро бо занҷирҳо мекашанд ва ҳафтод ҳазор фаришта онро идора мекунанд, то ки мардум азоби Худоро бо чашми худ бинанд. Дар он лаҳза инсон ҳамаи гуноҳу нодонии худро ба ёд меорад ва мефаҳмад, ки чӣ корҳои некро аз даст додааст. Аммо ин пандгирӣ ва пушаймонӣ дигар ба ӯ фоида намерасонад, зеро рӯзи қиёмат рӯзи ҷазо аст, на рӯзи амал. Дар дунё вақте буд, ки метавонист тавба кунад ва амали солеҳ анҷом диҳад, лекин ӯ ин имкониятро аз даст дод. Пас, дар он рӯз ҳеҷ роҳе барои ҷуброн ва ҳеҷ фоидае аз панд гирифтан намемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд пеш аз расидани рӯзи қиёмат тавба кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳисоб ҷазо намедиҳад; ин адолат ба дили инсон оромиш мебахшад.
• Қуръон бо тарзи баён худ моро аз ғафлат бедор мекунад ва ба сӯи роҳи рост ҳидоят менамояд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки имкони тавба дар дунё як неъмати бузург аст ва бояд қадри онро донем.
• Дар ёд доштани рӯзи қиёмат ва Ҷаҳаннам моро аз гуноҳ бозмедорад ва ба ибодату некӯкорӣ ташвиқ мекунад.
• Ислом дини раҳмат аст, зеро пеш аз азоб роҳи наҷот ва тавбаро пешкаш мекунад; ин ҳамон чизест, ки инсонро ба ислом наздик месозад.