Сураи Аль-Фаджр — Оят 26

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «Юсиқу»: аз феъли «авсақа» буда, маънои бастану занҷирбанд карданро дорад.

— «Васақаҳу»: бастани Ӯ (яъне бастани Худованд), ки дар ин ҷо ба маънои сахттарин ва шадидтарин банду занҷир аст.

— «Аҳад»: ҳеҷ кас, ҳеҷ як нафар.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи сахту ҳаросангезе, ки ҳисоби бандагони Худо баргузор мешавад, ҳеҷ кас наметавонад мисли Худованди Таоло касеро азоб диҳад ва ҳеҷ кас наметавонад мисли Ӯ гунаҳкоронро дар занҷиру банду салсилаҳо бибандад. Ин оят баъд аз зикри азоби дӯзахӣ меояд, ки Худованд мефармояд: «Ҳеҷ кас азоби Ӯро монанди азоби Худо иҷро карда наметавонад ва ҳеҷ кас бастани Ӯро монанди бастани Худо анҷом дода наметавонад». Яъне шиддати азоб ва сахтии банду занҷирҳои рӯзи қиёмат ба андозае аст, ки на фариштагони азобдиҳанда ва на ҳеҷ махлуқи дигар наметавонанд онро ба мисли Худованди Таоло иҷро кунанд. Ин изҳори ниҳояти қудрати Худо дар ҷазодиҳӣ ва адолати комили Ӯст нисбат ба кофирон ва гунаҳкорон.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Худованд дар рӯзи қиёмат бениҳоят сахт ва беҳамтост ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигрезад.

— Ин оят далели адолати Худованд аст, ки ҳар кас ба андозаи амалаш ҷазо мебинад ва ҳеҷ кас наметавонад ба ҷои дигарӣ азоб бикашад ё ӯро аз азоб раҳо кунад.

— Ин оят моро ба тавба ва амали солеҳ ташвиқ мекунад, то аз чунин азоби сахт наҷот ёбем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки қудрати Худованд болотар аз ҳар қудратест ва ҳеҷ кас ба Ӯ баробар нест, бинобар ин бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ битарсем.

— Ин оят дар дили муъмин умед ва дар дили кофир тарсу ҳарос меорад, ки ин худ лутфи Худованд ба бандагони солеҳ аст, то онҳо дар дунё бо амнияти дил зиндагӣ кунанд ва дар охират ба биҳишт расиш ёбанд.