Сураи Аль-Фаджр — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

— «Фаявмаиз»: Пас дар он рӯз (рӯзи қиёмат).

— «Ло юъаззибу»: Ҳеҷ кас азоб намекунад.

— «Азабаҳу»: Азоби Ӯ (азоби Худо).

— «Аҳад»: Ҳеҷ кас, ҳеҷ як нафар.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи сахту ҳаросангез, ки рӯзи қиёмат аст, ҳеҷ кас наметавонад монанди азоби Худованди мутаъол азоб кунад. Азоби Худо аз ҳар азобе шадидтар ва пойдортар аст. Ҳеҷ кас на дар дунё ва на дар охират қудрати онро надорад, ки ба гуноҳкорон чунин азобе бирасонад, ки Худо мерасонад. Ин азоб махсус барои касонест, ки аз фармони Худо сарпечӣ кардаанд ва дар дунё ба гуноҳу нофармонӣ машғул шудаанд. Ҳамчунин, ҳеҷ кас наметавонад мисли Худо бандагони гуноҳкорро ба банду занҷир бибандад, зеро қудрати Худо беҳамтост ва азоби Ӯ низ беҳамто мебошад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Худо дар рӯзи қиёмат бениҳоят шадид аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигрезад ё касе дигарро аз он наҷот диҳад.

— Моро тарғиб мекунад, ки дар дунё аз гуноҳу нофармонӣ парҳез кунем ва ба тоъату ибодати Худо машғул шавем, то дар охират аз ин азоби сахт дар амон бошем.

— Нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худо комил аст ва ҳар кас ба амали худ ҷазо мебинад.

— Моро ба ёди охират ва ҳисобу китоби он водор мекунад, то ҳамеша омода ва бедор бошем.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки раҳмати Худо низ беканор аст ва барои тавбакунандагон дарҳои мағфират кушода аст, пас бояд пеш аз фаро расидани он рӯз тавба кунем ва ба сӯи Худо баргардем.