Suurah At-Tawbah — Aayad 102

Macnaha ereyada:

• خَلَطُوا: isku qasheen.
• عَمَلًا صَالِحًا: camal wanaagsan.
• آخَرَ سَيِّئًا: camal kale oo xun.
• عَسَى: waa rajo, waxayna ka yimaadda Allah oo hubaal ah.
• يَتُوبَ عَلَيْهِمْ: inuu aqbala toobadkooda oo u dhaafo.

Tafsiirka Aayadda:

Waxaa jira dad kale oo ka mid ah dadkii Magaalada (Madiina) iyo kuwa hareeraheeda ku noolaa, kuwaas oo ka dib dhacay Jahaadka (dagaalkii Tabuuk) iyagoon cudur lahayn. Kuwani waxay aqoonsadeen dambigooda oy qirteen inay khaldeen, mana ayan iman cudurdaar been ah sida kuwa kale. Waxay isku dheehyeen camal wanaagsan – sida qirashada dambiga, toobadda, iyo camalkii wanaagsanaa ee ay horay u qaban jireen sida salaadda, isla markaana ay ku dhegganaan jireen Shareecada – iyo camal xun oo ah ka dib dhaca Jahaadka iyo kuwa kale oo xun. Iyagoo rajaynaya in Allah toobaddooda aqbalo oo u dhaafo. Aayaddani waxay ku bishaaraynaysaa in Allah toobadooda aqbali doono, maxaa yeelay Ilaahay waa Dambi Dhaaf Badane, Naxariis Badane, wuxuuna u naxariistaa addoomadiisa toobadda ku noqda.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayadda:

1. Qirista dambiga iyo toobadkeenku waa calaamad muujinaysa runta iyo niyad wanaagga, waana sabab u ah in Allah toobadda aqbalo.
2. Naxariista Ilaahay waa mid waasac ah, wuxuuna u dhaafaa dambiyada inta toobad laga keeno, xataa haddii uu qofku isku daro camal wanaag iyo camal xun.
3. Toobaddu waxay ku bilaabataa qirashada iyo qoomamaynta, mana aha in la isku cudurdaaro ama la qariyo dambiga.
4. Aayadani waxay ku dhiirigelinaysaa Muslimiinta inaysan ka quusanin naxariista Ilaahay, waxayna ku bishaaraynaysaa in toobaddu ay xitaa ka hor iman karto dambiyada waaweyn.
5. Waxay ina baraysaa in Ilaahay uu yahay mid aad u dambi dhaafa oo naxariista, taasoo dadka ku soo jiidata inay ku noqdaan Allah oy ka toobadkeenaan.