ሱረቱ አት-ተውባ — አንቀጽ 102

የቃላት ፍች፡-

• اِعْتَرَفُوا — በራሳቸው ላይ በመመስከር ኃጢአታቸውን አወቁና ተናዘዙ።
• خَلَطُوا — ቀላቀሉ (መልካምና መጥፎ ሥራን አቧለቧለ)።
• عَسَى — ተስፋ መስጫ ቃል ሲሆን ከአላህ ጋር ሲጠቀስ የተረጋገጠ ተስፋ ማለት ነው።
• يَتُوبَ عَلَيْهِمْ — ንስሓቸውን ይቀበላቸውና ወደ እርሱ ይመልሳቸው።

የአንቀጹ ትርጉምና ማብራሪያ፡-

ከመዲና ሰዎችና ከአካባቢዋ ከሚገኙ ሰዎች መካከል ሌሎች ሰዎች አሉ፤ እነርሱም ከጦርነት ወደ ኋላ የቀሩ ሲሆኑ፣ ከራሳቸው ጋር በመገናኘት ኃጢአታቸውን አውቀው ተናዘዙ፤ እንደ ሌሎቹ መናፍቃን ሰበብ አልፈጠሩም፤ አላስተላለፉም። እነዚህ ሰዎች መልካም ሥራንና መጥፎ ሥራን ቀላቅለዋል፤ መልካሙ ሥራቸው ንስሓ መግባታቸው፣ ኃጢአታቸውን ማመናቸውና ቀደም ሲል የሠሩት መልካም ተግባራት ሲሆኑ፣ መጥፎው ሥራቸው ደግሞ ያለ ምክንያት ከነቢዩ (ሰለላሁ ዓለይሂ ወሰለም) ጋር ከመውጣት ወደ ኋላ መቅረታቸው ነው። አላህ የንስሓቸውን ተስፋ ሰጥቷቸዋል፤ ንስሓቸውን እንደሚቀበልና ኃጢአታቸውን እንደሚምር ተስፋ አድርገዋል። አላህ ለተጸጸቱ ባሮቹ መሓሪ፣ ለእነርሱም አዛኝ ነውና።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

1. ኃጢአትን መናዘዝና መጸጸት የእምነት ምልክት እንደሆነ እንማራለን፤ ነፍስን የሚያነጻና ወደ አላህ የሚያቃርብ በጎ ባሕርይ ነው።
2. አላህ የባሮቹን ንስሓ የመቀበል በር ሰፊ መሆኑን እንረዳለን፤ ምንም ያህል ኃጢአት ቢበዛ ንስሓ ከገባ አላህ ይቅር ይላል።
3. ሰው መልካምና መጥፎ ሥራዎችን ቢቀላቅልም፣ ንስሓ ከገባና ወደ አላህ ከተመለሰ የአላህ ምሕረት ሁሉን የሚሸፍን መሆኑን እንማራለን።
4. አንድ ሙስሊም በሕይወቱ ስህተት ቢሠራም ተስፋ መቁረጥ የለበትም፤ የአላህ ምሕረት ከቁጣው ይበልጣልና።
5. አንቀጹ የሚያሳየን እውነተኛ ንስሓ ማለት ኃጢአትን አውቆ መናዘዝ፣ መጸጸትና ወደ አላህ መመለስ መሆኑን ነው፤ ይኸውም ወደ ደስታና ወደ አላህ ፍቅር የሚያደርስ መንገድ ነው።