Surat Al-Balad — Ayat 14

1) Tegesing tembung-tembung ing ayat:

• أَوْ : utawa
• إِطْعَامٌ : menehi pangan / pakulinan aweh dhahar
• فِي يَوْمٍ : ing sawijining dina
• ذِي مَسْغَبَةٍ : kang duwé keluwen banget / mangsa paceklik kang angel golek pangan

2) Katrangané ayat:

Allah SWT nerangaké yèn kalebu lakuning kabecikan lan dalan kang angel (yaiku dalan kang munggah menyang kabagjan), yaiku aweh pangan marang wong kang butuh ing dina kang kebak keluwen lan paceklik, nalika panganan angel banget digolèki. Ing kahanan kaya mangkono, aweh pangan iku kalebu amal kang gedhé pahalane, amarga mènèhi pitulungan ing wayah kang paling butuh. Sing diparingi pangan bisa uga anak yatim kang isih ana hubungan kekerabatan, saéngga ing kono kekumpul rong kabecikan: sedekah lan nyambung tali kekerabatan; bisa uga wong mlarat kang ora duwé apa-apa babar pisan. Dadi, ayat iki ngajak manungsa supaya ora mung ngomong babagan kabecikan, nanging uga mbuktèkaké kanthi tumindak nyata, yaiku mènèhi pangan marang wong kang keluwen ing mangsa kang angel.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangaké yèn kabecikan iku ora cukup mung diomongaké, nanging kudu dilakoni kanthi nyata, contoné aweh pangan marang wong kang butuh.
• Mènèhi pangan ing mangsa paceklik lan keluwen iku amal kang gedhé banget ganjarané, amarga mbantu wong ing kahanan kang paling angel.
• Ngrumat anak yatim kang isih kerabat iku ngumpulaké rong pahala sekaligus: pahala sedekah lan pahala nyambung tali kekerabatan.
• Islam iku agama kang perduli marang wong mlarat lan wong kang ora duwé, mula saben muslim diajak supaya dadi wong kang gampang aweh pitulungan.
• Ayat iki nuwuhaké rasa welas asih lan solidaritas sosial, supaya wong sugih ora lali marang wong kang lagi kesusahan.
• Kanthi nglakoni amal iki, ati dadi luwih alus, urip dadi berkah, lan masyarakat dadi luwih rukun lan tentrem.