Аль-Балад сүрәсе — Аять 14

Сүзләрнең мәгънәләре:

• مَسْغَبَة — ачлык, ачлы-туклы көн; ризык табу бик кыен булган хәл.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә кешенең изге гамәлләренең берсе итеп, ачлык көнендә ризык белдерүне искә ала. Ягъни, кешеләр ачлыктан интеккән, ризык табу бик кыен булган вакытта, ярдәмгә мохтаҗ кешеләргә ашау-эчү бирү — ул бик зур саваплы гамәл. Бу эшнең кадерле булуы аның кыен шартларда, авыр вакытта эшләнүендә. Аятьтә мондый хәлдә ашатуның туганнардан булган ятимгә яки бернәрсәсе дә булмаган фәкыйрьгә кагылышы аерым билгеләнә. Чөнки туган ятимгә ярдәм итүдә садака һәм дә кардәшлек мөнәсәбәтен саклау бергә кушыла, ә фәкыйрьгә бирү исә ихлас ярдәм итүнең үрнәге булып тора. Бу гамәл — кыямәт көнендә кеше өчен иң авыр юлларның берсе булган "акәбә"не (тау аша үтүне) үтәр өчен кирәкле эшләрнең берсе.

Һәм моннан алынган файдалар:

• Кыенлык вакытында ярдәм итү — иң югары дәрәҗәдәге изгелек. Ачлык көнендә бер телем икмәк белән булсә дә, мохтаҗга ярдәм итү — Аллаһы каршында бик зур гамәл.
• Ятимнәргә һәм туганнарга ярдәм итү — икеләтә савап: беренчедән, садака, икенчедән, туганлык элемтәсен ныгыту.
• Ислам дине ярдәм итүне тик муллыкта гына түгел, ә кыенлыкта да өйрәтә. Бу — мөселманнарның бер-берсенә карата мәрхәмәтлелеген һәм бердәмлеген күрсәтә.
• Кеше үзеннән-үзе авыр хәлдә булса да, башкаларга ярдәм итәргә тырышырга тиеш. Аллаһы Тәгалә бәндәсенең ихлас нияте белән эшләнгән кечкенә генә ярдәмне дә кабул итә һәм аны күп тапкырлар арттырып әҗер бирә.