سورت بلد — آیت 9

د کلمو معناګانې:

• لسانًا: ژبه، چې د خبرو کولو وسيله ده.
• شفتين: دوه شونډې، چې د خولې مخې ته پرتې وي.

تفسير:

الله تعالیٰ په دې آيت کې د خپلو لویو نعمتونو په يادولو سره د انسان پام ځانته را اړوي. هغه وايي: آيا موږ انسان ته ژبه او دوه شونډې نه دي ورکړي؟ ژبه د خبرو کولو، د خوند اخیستلو او د تسبيح او ذکر وسيله ده، او شونډې يې ساتونکي دي چې کله وغواړي خوله بنده کړي او کله يې خلاصه کړي. دا دوه غړي د الله تعالیٰ له لویو نعمتونو څخه دي، چې انسان يې په هره شيبه کې کاروي، خو ډېری وخت يې قدر نه کوي. دا نعمتونه د انسان د عزت او کرامت نښې دي، ځکه چې په دې وسيله انسان له نورو مخلوقاتو څخه ممتاز شوی او کولای شي خپل مقصد او مطلب بيان کړي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته د الله تعالیٰ د نعمتونو قدر کولو او شکر ادا کولو درس راکوي، ځکه چې ژبه او شونډې هغه وسايل دي چې پرته له دې انسان نشي کولای خپل احساسات او افکار څرګند کړي.
• انسان بايد خپله ژبه د ښو خبرو، د قرآن تلاوت، د ذکر او د نيکۍ د امر لپاره وکاروي، او له بدو خبرو، درواغو او غيبت څخه يې وساتي.
• دا آيت د الله تعالیٰ پر حکمت او قدرت دلالت کوي، چې داسې ښه نظام يې جوړ کړی چې ژبه او شونډې په بشپړه همغږۍ سره کار کوي، او دا د الله تعالیٰ د يووالي او لویوالي ثبوت دی.
• شکر د نعمتونو د بقا سبب ګرځي، نو که انسان د دې نعمتونو شکر وباسي، الله تعالیٰ به ورته نور نعمتونه هم ورکړي.