Surja El-Beled — Ajet 9

Kuptimi i fjalëve:

• Lisaan (لسانًا): Gjuha, me të cilën njeriu flet dhe shpreh atë që ka në mendje e zemër.
• Shefetajn (شفتين): Dy buzët, të cilat mbyllen mbi gojë dhe ndihmojnë në formimin e fjalëve, si dhe në heshtje kur dëshirohet.

Tefsiri i ajetit:

A nuk ia kemi dhënë njeriut dy sy me të cilët sheh, gjuhën me të cilën flet dhe dy buzët me të cilat i mbyll gojën kur dëshiron të heshtë? Këto janë dhunti të mëdha nga Zoti, që njeriu t’i përdorë për të falënderuar Krijuesin dhe për të komunikuar me të tjerët në mënyrë të drejtë. Gjuha është mjeti i shprehjes së mendimeve dhe ndjenjave, ndërsa buzët e ndihmojnë atë në artikulimin e fjalëve dhe në ruajtjen e heshtjes kur është e nevojshme. Këto dhunti janë dëshmi e fuqisë dhe mirësisë së Zotit ndaj njeriut, dhe njëkohësisht një përgjegjësi për t’i përdorur ato në atë që e kënaq Atë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Kjo na mëson të reflektojmë mbi dhuntitë e Zotit që i kemi gjithmonë pranë, si gjuha dhe buzët, të cilat shpesh i harrojmë, por që janë ndër më të mëdhatë.
2. Islami na nxit të përdorim gjuhën për të mirë – për të thënë fjalë të bukura, për të përhapur paqe dhe për të thirrur në virtyt – dhe të ruajmë gjuhën nga e keqja, sepse ajo është dëshmitare jonë në Ditën e Gjykimit.
3. Dhuntia e të folurit është një shenjë e madhe e Zotit që na fton ta njohim Atë dhe ta falënderojmë, duke e bërë jetën tonë të mbushur me kuptim dhe përgjegjësi.