سورت شمس — آیت 14

د کلمو معناګانې:

• فَعَقَرُوهَا: هغوی د ناقې (اوښې) پښې پرې کړې او هغه یې ووژله.
• فَدَمْدَمَ: الله تعالی پر هغوی عذاب راټول کړ او په ټولیز ډول یې هلاک کړل.
• فَسَوَّاهَا: عذاب یې پر ټولو یوشان وګرځاوه، چې له دوی څخه هیڅوک نه خلاص شو.

تفسیر:

ثمودیانو خپل پیغمبر صالح علیه السلام دروغجن وګڼه او په خپل سرکشۍ او کفر کې یې تر ټولو زیات حد ته ورسېدل. د دوی تر ټولو بدبخته کس پاڅېد او د هغې اوښې (ناقې) یې ووژله، چې دا د الله تعالی له خوا د دوی د پیغمبر د صدق د ثابتولو لپاره یوه معجزه او نښه وه. صالح علیه السلام دوی ته ویلي وو چې له دې اوښې سره بدي مه کوئ او د اوبو د څښلو په ورځو کې احتیاط وکړئ، خو دوی یې ونه منله او هغه یې ووژله. کله چې دوی دا سرکشي وکړه، نو الله تعالی د دوی د ګناهونو له امله پر هغوی عذاب راټول کړ، هغوی یې په ټولیز ډول هلاک کړل او عذاب یې پر ټولو یوشان وګرځاوه، چې له دوی څخه هیڅوک پاتې نه شو. الله تعالی له دې عذاب څخه نه وېرېږي او نه یې د چا پروا ده، ځکه چې هغه عادل او حکیم دی.

فايدې:

• د الله تعالی امر سرغړونه او د هغه د نښو سپکاوی د هلاکت لامل ګرځي، لکه څنګه چې ثمودیان د ناقې په وژلو سره هلاک شول.
• د پیغمبرانو دروغجن ګڼل او د هغوی د نصیحت نه منل د امتونو د تباهۍ سبب دی.
• الله تعالی په خپل عذاب کې عادل دی او له چا سره ظلم نه کوي، خو کله چې یو قوم د ګناه حد ته ورسېږي، نو عذاب یې پر ټولو راځي.
• د دې کیسې څخه عبرت اخیستل اړین دي، چې د الله تعالی له احکامو څخه سرغړونه د دنیا او آخرت په زیان تمامېږي.