سوره شمس — آیه 14

معانی کلمات:

• فَعَقَرُوهَا: ماده شتر را پی کردند و کشتند.
• فَدَمْدَمَ: عذاب را بر آنان فرو پوشاند و نابودشان کرد؛ به گونهای که عذاب آنان را فراگرفت و هیچکس را باقی نگذاشت.
• فَسَوَّاهَا: عذاب را بر همه آنان یکسان کرد و همگی را به طور مساوی هلاک نمود.

تفسیر آیه:

قوم ثمود، پیامبرشان صالح علیهالسلام را در مورد هشدارهایی که دربارهی ناقهی الهی داده بود، تکذیب کردند و به نهایت سرکشی و طغیان رسیدند. شقیترین فرد از میان آنان برخاست و ناقه را پی کرد و کشت، و دیگران نیز به این کار رضایت دادند و در گناه او شریک شدند. صالح علیهالسلام به آنان گفته بود که به ناقه آسیب نرسانند و در سهمیهی آب، یک روز برای ناقه و یک روز برای خودشان است، اما آنان این هشدار را نادیده گرفتند. پس از این جنایت، پروردگارشان به سبب گناهشان عذاب سختی را بر آنان فرو پوشاند و همه را به طور یکسان هلاک کرد؛ به گونهای که هیچیک از آنان نجات نیافت و عذاب، همگی را فراگرفت.

فواید و درسهای آیه:

• تکذیب پیامبران و نافرمانی از فرمان الهی، سرانجامی جز هلاکت و نابودی ندارد؛ هرچند انسان مدتی مهلت داشته باشد.
• رضایت به گناه دیگران، انسان را در آن گناه شریک میکند و عذاب الهی شامل حال همهی راضیان نیز میشود.
• عذاب الهی بر اساس عدل است و هیچکس را به ناحق هلاک نمیکند؛ بلکه هر قومی به سبب اعمال خود گرفتار میشود.
• قدرت الهی بینهایت است و هیچکس نمیتواند از عذاب او بگریزد؛ پس باید از نافرمانی پرهیز کرد و به هشدارهای پیامبران و اولیای الهی توجه نمود.