Surat Al-Lail — Ayat 20

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• إِلَّا (illā): tegesé "kajaba" utawa "nanging" (ing kene ateges "ora liya mung").
• ابْتِغَاءَ (ibtighā'a): tegesé "ngupaya", "nggoleki", utawa "njaluk".
• وَجْهِ (wajhi): tegesé "rai", nanging ing kene ateges "ridha" utawa "keparenge Gusti Allah".
• رَبِّهِ (rabbihi): tegesé "Pangerane", yaiku Gusti Allah.
• الْأَعْلَىٰ (al-a'lā): tegesé "kang Mahaluhur", yaiku Gusti Allah kang luhur ngungkuli samubarang.

2) Tegese ayat iki:

Wong kang taqwa iku ora mènèhi bandha kanthi pangarep-arep arep dibales utawa arep éntuk piwales saka wong liya. Dheweke mènèhi bandha mau ora liya mung kanggo ngupaya ridhane Gusti Allah kang Mahaluhur, yaiku Pangeran kang luhur ngungkuli sakèhing makhluk. Dheweke nindakake kabecikan iku mung merga kepéngin éntuk keparenge Gusti Allah lan ngarep-arep ganjaran kang becik ing akherat. Gusti Allah bakal paring ganjaran marang dheweke ing swarga kanthi ganjaran kang nyenengake lan maremake atine.

3) Piwulang kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Nindakake kabecikan, utamané mènèhi bandha utawa sedekah, kudu dilakoni kanthi ikhlas mung kanggo ngupaya ridhane Gusti Allah, ora kanggo pamer utawa ngarep-arep piwales saka manungsa.
• Wong kang ikhlas ing lakune bakal éntuk ganjaran kang gedhe lan maremake saka Gusti Allah ing akherat.
• Ayat iki mulangake marang kita supaya tansah nggoleki keparenge Gusti Allah ing saben tumindak becik, supaya ora kelangan ganjaran.
• Gusti Allah iku Mahaluhur lan Mahaasih marang hamba-hamba-Ne kang taqwa lan ikhlas, mula kita kudu sregep nindakake kabecikan kanthi ati kang resik.
• Kabecikan kang dilakoni kanthi ikhlas iku dadi tandha katresnan kita marang Gusti Allah lan dadi dalan kanggo nyedhaki Panjenengane.