سوره لیل — آیه 20

معانی کلمات:

• ابتغاء: طلب کردن، جستجو کردن
• وجه: ذات، رضایت و خشنودی
• الأعلی: برترین، بلندمرتبهترین

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، انگیزه و نیت پاک انسانهای نیکوکار را بیان میکند. آنها نه برای جبران نیکیای که کسی در حقشان کرده است، اموال خود را انفاق میکنند و نه در پی پاداش و تشکر از سوی مردم هستند. بلکه تنها و تنها هدفشان از این بخششها، دستیابی به رضایت پروردگار بلندمرتبه و رسیدن به خشنودی ذات پاک اوست. آنان با این انفاق، به دنبال تقرب به خداوندی هستند که برترین و والاترین است و هیچ هدف دنیوی و مادی در نظر ندارند. این آیه نشان میدهد که مؤمنان راستین، عمل خود را خالصانه برای خدا انجام میدهند و از هرگونه ریا و خودنمایی به دورند.

فواید و پیامهای آیه:

1. اخلاص در عمل: این آیه به ما میآموزد که ارزش اعمال به نیت و انگیزه آنهاست. هر کاری که انجام میدهیم، اگر برای رضای خدا باشد، ارزش والایی پیدا میکند وگرنه ارزش چندانی ندارد.
2. رهایی از منت و چشمداشت: وقتی هدف ما فقط رضایت خدا باشد، دیگر از مردم انتظاری نداریم و از اینکه کسی قدردانی نکند، ناراحت نمیشویم. اینگونه زندگی آرامتری خواهیم داشت.
3. محبت به خدا: این آیه ما را دعوت میکند که محبت خدا را در دل خود پرورش دهیم و او را به خاطر ذات پاک و برترش دوست بداریم، نه فقط به خاطر پاداش و نعمتهایش.
4. آزادی از قید و بندهای دنیوی: کسی که فقط به دنبال رضایت خداست، از ترس و طمع نسبت به مردم آزاد میشود و در برابر هیچ قدرتی جز خدا سر تعظیم فرود نمیآورد.