Surat Ad-Duha — Ayat 10

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• السَّائِلَ (as-sā’ila): wong kang nyuwun utawa njaluk, bisa uga wong mlarat kang butuh pitulungan.
• تَنْهَرْ (tanhar): nguwuh-uwuh, ngejar-ngejar, utawa nundhung kanthi kasar lan ora ngajeni.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki isih ana gandhèngané karo ayat sadurungé sing ngandhani bab wong yatim. Ing kéné Allah paring dhawuh marang Nabi Muhammad ﷺ — lan uga marang kabèh umaté — supaya ora nguwuh-uwuh utawa nundhung wong kang lagi nyuwun pitulungan. Wong kang nyuwun iku kudu diajèni, ora dipoyoki lan ora diusir kanthi cara kang kasar. Yen kita bisa mènèhi apa kang dadi panyuwuné, ayo padha mènèhi. Yen ora bisa mènèhi, aja nganti nundhung kanthi kasar, nanging kudu ngomong kanthi alus lan ngajeni, supaya wong mau ora rumangsa diremehake. Wong kang nyuwun iku bisa uga wong mlarat, wong kang kelangan, utawa wong kang lagi susah. Mula, ngajèni lan nulungi wong kang nyuwun iku kalebu akhlak kang mulia lan dadi tandha syukur marang nikmaté Allah.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulang supaya kita dadi wong kang welas asih marang wong kang lagi kesusahan, ora malah nguwuh-uwuh utawa nundhung wong kang nyuwun pitulungan.
• Ngajèni wong liya, senajan wong iku lagi mlarat utawa nyuwun, iku wujud akhlak kang dhuwur lan bisa narik kawigatèné wong liya marang Islam.
• Yen kita ora bisa mènèhi pitulungan, isih ana dalan kang apik, yaiku ngomong kanthi alus lan ngajeni, supaya wong kang nyuwun ora rumangsa diremehake.
• Ayat iki ngélingaké kita supaya tansah syukur marang nikmaté Allah, lan salah sijiné wujud syukur iku yaiku gelem nulungi lan ngajèni wong liya.
• Kanthi nglakoni dhawuh iki, kita bakal dadi pribadi kang luwih sabar, luwih welas asih, lan luwih cedhak marang ajarané agama Islam kang kebak katresnan lan kamulyan.