Сураи Аль-Аляк — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• «أَرَأَيْتَ»: Оё дидӣ? Оё хабар дорӣ? Ин ибора барои ҷалби таваҷҷуҳ ва таъкид истифода мешавад.
• «كَذَّبَ»: Дурӯғ баровард, инкор кард.
• «تَوَلَّى»: Рӯй гардонд, иғроз кард, пушт кард.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) мефармояд: Оё дидӣ ва хабар дорӣ, ки ин шахси саркаш ва тоғӣ — яъне АбуҶаҳл — агар паёмҳои Худоро дурӯғ бароварда бошад ва аз имон рӯй гардонда бошад, чи гуна ҷазо дар пеш дорад? Оё ӯ намедонад, ки Худо ҳамаи аъмолашро мебинад ва ҳеҷ чиз аз назари Ӯ пинҳон нест? Ин оят таҳдид ва ҳушдорест барои ҳар касе, ки даъвати ҳақро инкор мекунад ва аз он рӯй мегардонад. Ҳамоно Худо ӯро ҳисоб хоҳад кард ва ба сазои аъмолаш хоҳад расид.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо ҳама чизро мебинад ва ҳеҷ амале аз Ӯ пинҳон намемонад.
• Инкор кардани ҳақ ва рӯй гардондан аз он боиси ҳалокат ва зиён аст.
• Инсон бояд ҳамеша ба даъвати ҳақ гӯш диҳад ва аз саркашӣ ва тоғутӣ дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба сӯи Худо рӯ орем ва аз инкор ва иғроз бипарҳезем, то ба раҳмати Ӯ ноил гардем.