Сураи Йунус — Оят 57

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مَوْعِظَةٌ — панд, насиҳат; чизе, ки дилро нарм мекунад ва одамро ба некӣ раҳнамун месозад.
• شِفَاءٌ — шифо, даво; он чизе, ки бемориро сиҳат мекунад.
• الصُّدُورِ — синаҳо; дар ин ҷо мақсад дилҳо ва ботини инсон аст.
• هُدًى — ҳидоят, роҳнамоӣ ба роҳи рост.
• رَحْمَةٌ — раҳмат, марҳамат ва неъмати бузург.

1. Тафсири оят:

Эй мардум! Ба ростӣ, ки аз ҷониби Парвардигоратон ба шумо панд ва насиҳате омад — ин Қуръони Карим аст, ки шуморо аз азоби Худо огоҳ мекунад ва аз амалҳои бад бозмедорад. Дар он давоест барои он бемориҳое, ки дар дилҳо ҷой гирифтаанд: шак, дудилагӣ, куфр ва ҷаҳолат. Ин китоб роҳнамоист ба сӯи роҳи ҳақ барои касоне, ки аз он пайравӣ мекунанд, ва онҳоро аз гумроҳӣ ва ҳалокат наҷот медиҳад. Худованди Таъоло ин Қуръонро раҳмат ва марҳамат қарор дод барои мӯъминон, зеро танҳо онҳоянд, ки аз он баҳра мегиранд ва ба воситаи имон аз он фоида мебинанд. Аммо кофирон аз он кӯр мешаванд ва баҳрае намебаранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон насиҳат ва пандест аз ҷониби Парвардигор, ки дилҳоро бедор мекунад ва инсонро ба сӯи некӣ ҳидоят менамояд.
• Қуръон давоест барои бемориҳои ботинии инсон — шак, ҳасад, кибр ва ҷаҳолат; ҳар касе, ки ба он рӯ оварад, дилаш сиҳат меёбад.
• Қуръон роҳнамоист ба роҳи рост ва раҳматест барои мӯъминон; ҳар касе, ки ба он имон оварад ва аз он пайравӣ кунад, дар дунё ва охират наҷот меёбад.
• Ин оят ҳамаи мардумро ба сӯи Қуръон даъват мекунад ва нишон медиҳад, ки ин китоб неъмати бузурги Худованд барои бандагонаш аст.
• Қуръон барои ҳама омадааст, аммо баҳрамандии ҳақиқӣ аз он насиби мӯъминон мегардад; пас биёед, мо низ аз онҳое бошем, ки аз ин раҳмат ва ҳидоят баҳра мегиранд.