Сураи Йунус — Оят 76

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҳақ»: ҳақиқат, яъне он чизе ки аз ҷониби Аллоҳ омадааст ва рост аст.

— «Сиҳр»: ҷоду, амали ноҳаққоне ки бо роҳҳои пинҳонӣ анҷом дода мешавад.

— «Мубин»: ошкор, равшан, возеҳ.

1. Тафсири оят:

Вақте ки ба Фиръавн ва қавми ӯ он ҳақиқате ки Мӯсо (алайҳис-салом) бо он фиристода шуда буд, расид — яъне далелҳо ва муъҷизаҳои равшане ки дурустии паёмбарии ӯро исбот мекарданд — онҳо ба ҷои он ки имон оваранд ва таслим шаванд, аз саркашӣ ва ғурури худ гуфтанд: «Ин чизе ки Мӯсо овардааст, танҳо ҷодуи ошкор аст ва ҳеҷ ҳақиқате надорад». Онҳо бо вуҷуди он ки ҳақро шинохтанд ва равшании онро диданд, бо сабаби кибру ҳасад ва исьёни худ онро инкор карданд ва ба номи ҷоду номиданд, то мардумро аз пайравӣ аз он боздоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақ ҳамеша равшан ва ошкор аст, аммо баъзе одамон бо сабаби кибру ҳасад онро инкор мекунанд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки инкор кардани ҳақ пас аз шинохтани он, гуноҳи бузург аст ва оқибати бад дорад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми расидани ҳақ, бо фурӯтанӣ ва таслим қабул кунем ва аз саркашӣ дурӣ ҷӯем.

— Қуръон бо овардани чунин мисолҳо аз таърихи гузаштагон, моро огоҳ мекунад, ки роҳи инкор ва ҷоду номидани оёти Аллоҳ роҳи гумроҳӣ аст ва бояд аз он парҳез кунем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати Қуръон ва даъвати исломӣ он қадар равшан аст, ки ҳеҷ баҳонае барои инкор намемонад, ва ҳар касе бо дили пок ба он нигарад, равшании онро эҳсос мекунад.