Сураи Йунус — Оят 77

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҳақ: ростиву дурустӣ, яъне он чизе ки аз ҷониби Худо омадааст.
• Сихр: ҷоду, амали ноҳақе, ки ба воситаи он касон мехоҳанд воқеиятро дигаргун нишон диҳанд.
• Фалаҳ: комёбӣ, наҷот ва пирӯзӣ дар дунё ва охират.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Мӯсо (алайҳис-салом) ба қавми худ бо тааҷҷуб ва инкор гуфт: «Оё шумо Ҳақро, ки ба сӯи шумо омад, ҷоду мегӯед? Оё ин ҷодуст?» Вай мехост бигӯяд, ки он чизе ки аз ҷониби Худо омадааст, ҳаргиз ҷоду нест. Ин оятҳо ва далелҳои равшан ҳақиқатан Ҳақ ҳастанд ва ҳеҷ монандӣ ба ҷоду надоранд. Сипас Мӯсо (алайҳис-салом) изҳор дошт, ки ҷодугарон ҳаргиз комёб намешаванд, на дар дунё ва на дар охират. Ҷодугарӣ роҳи нобудӣ ва гумроҳист, на роҳи наҷот. Пас чӣ гуна метавонад паёмбари Худо ба чунин кор даст занад? Ин суханон нишон медиҳанд, ки Мӯсо (алайҳис-салом) бо итминони комил медонад, ки он чизе ки ӯ овардааст, аз ҷониби Парвардигор аст ва ҳеҷ рабте ба ҷоду надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ҳақ ҳамеша Ҳақ аст, ҳатто агар баъзе касон онро инкор кунанд ё ба он номи нодуруст диҳанд.
• Ҷодугарӣ ва фиреб ҳаргиз ба комёбӣ намерасонанд, балки ба нобудӣ мебаранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Ҳақ рӯ оварем ва аз роҳҳои ноҳақ дурӣ ҷӯем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва даъвати он ба сӯи ростӣ, адолат ва наҷоти ҳақиқӣ дар дунё ва охират аст.
• Ин оят ҳамчунин собиқаи паёмбаронро нишон медиҳад, ки онҳо бо инкор ва таҳқири душманон рӯбарӯ шудаанд, аммо бо сабр ва итминон ба Худо даъвати худро идома додаанд.