Surah Al-'Adiyat — Talata 6

Paliwanag sa mga Salita:

• Al-Kanud (الكنود): Ang ibig sabihin ay ang pagiging labis na walang utang na loob, ang pagtakwil sa mga biyaya, at ang pagpigil sa kabutihan. Ito ay isang katangian ng taong hindi nagpapasalamat sa mga biyayang natatanggap.

Interpretasyon ng Talata:

Katotohanan, ang tao ay likas na walang utang na loob sa kanyang Panginoon. Siya ay nagtatakwil sa mga biyayang ipinagkaloob sa kanya ni Allah, at hindi niya ito kinikilala. Sa halip na magpasalamat, siya ay nagrereklamo at nagkakaila sa mga kabutihang natatanggap. Ang tao ay mapagkait sa kabutihan — kapag dumating sa kanya ang kagipitan, siya ay nawawalan ng pag-asa at nagrereklamo; at kapag dumating naman sa kanya ang kayamanan, siya ay nagiging madamot at hindi nagbabahagi. Ang kanyang pagiging walang utang na loob ay maliwanag sa kanyang mga gawa at salita, sapagkat siya ay nagpapatunay sa kanyang sarili na siya ay talagang nagtatakwil sa mga biyaya ng kanyang Panginoon. Siya ay labis na nagmamahal sa kayamanan, kaya't ito ang nagtutulak sa kanya upang maging maramot at mapagkait.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang pagiging walang utang na loob sa mga biyaya ng Allah ay isang kapintasang dapat iwasan ng bawat mananampalataya, sapagkat ito ay nagpapakita ng kahinaan ng pananampalataya.
2. Ang tunay na tagasunod ng Islam ay nakikilala sa kanyang pagiging mapagpasalamat sa lahat ng pagkakataon — sa ginhawa at sa hirap.
3. Ang pagmamahal sa kayamanan ay maaaring maging sanhi ng pagkakait at pagiging maramot; kaya't nararapat na linisin ang puso mula sa labis na pag-ibig sa materyal na bagay.
4. Ang pagkilala sa mga biyaya ng Allah at ang paggamit nito sa ikabubuti ng kapwa ay tanda ng tunay na pananampalataya at kabutihan ng pagkatao.