Adiyat surəsi — Ayə 6

Sözlərin izahı:

• İnsan: Burada bəşər nəsli, xüsusilə də Allaha qarşı vəzifələrini yerinə yetirməkdə qüsurlu olan insan nəzərdə tutulur.
• Rəbb: Tərbiyə edən, yetişdirən, ruzi verən, sahib və idarə edən Allah.
• Kənud: Ərəb dilində "kənud" sözü bir neçə məna daşıyır: nemətləri inkar edən, naşükür, xeyri əsirgəyən, xəsis, verilən nemətləri unudan və sayıb sadalayan, lakin verəni yada salmayan kimsə. Bu söz həm də "çox küfr edən, nankor" mənasını verir.

Ayənin təfsiri:

Uca Allah bu ayədə insan təbiətindəki qüsur və zəifliyə diqqət çəkir. İnsan öz Rəbbinə — onu yaradan, bəsləyən, saysız-hesabsız nemətlər verən Allaha qarşı çox vaxt nankor olur. Ona verilən sağlamlıq, ruzi, ağıl, iman kimi nemətləri unudur, sanki bunlar öz haqqı imiş kimi davranır. Çətinlik zamanı Allaha yalvarır, amma bolluq və rahatlıq gəldikdə Onu yada salmır, şükür etməyi unudur.

Bu ayə insanın mal-dövlətə olan hərisliyinə də işarə edir. İnsan xeyir verməkdə xəsislik göstərir, əlində olanı paylaşmaq istəmir, yaxşılıq etməyə tələsmir. Halbuki Allahın ona verdiyi nemətlər əmanətdir və onlardan şükürlə, yaxşılıqla istifadə etmək lazımdır.

Lakin bu ayə insanı tamamilə məyus etmək üçün deyil, əksinə, onu özünü dərk etməyə, Rəbbinə qarşı borcunu anlamağa və şükür yolunu tutmağa dəvət edir. Hər bir insan öz qəlbini yoxlamalı, Allaha verdiyi nemətlərə görə şükür edib-etmədiyini düşünməlidir. Şükür edən insan nemətlərin artmasına nail olar, nankorluq isə nemətlərin əldən getməsinə səbəb olar.

Bu ayə bizə öyrədir ki, Allaha qarşı şükürkarlıq imanın ən gözəl əlamətlərindən biridir. Gəlin hər gün Allaha şükür edək, Onun verdiyi nemətləri yaxşılıq yolunda istifadə edək və qəlbimizi nankorluqdan təmizləyək. Şükür edən qəlb həmişə rahatlıq və bərəkət tapar.