Аль-Адият сүресі — Аят 6

1. Сөздердің мағынасы:

• إِنَّ: расында, шынында — айтылған ойды бекіту үшін қолданылады.
• الْإِنسَانَ: адам — жалпы адамзат баласы.
• لِرَبِّهِ: өзінің Раббысына — яғни оны жаратып, тәрбиелеп, нығметтерге бөлеген Аллаһқа.
• لَكَنُودٌ: өте қатыгез, нығметке қарсы, жақсылықты мойындамайтын, қызғаншақ, сараң деген мағынаны білдіреді.

1. Аяттың тәпсірі:

Шынында, адам баласы өзінің Раббысына өте қатыгез әрі нығметке қарсы. Аллаһ оған сансыз жақсылықтар мен игіліктер беріп, денсаулық, ризық, ақыл, иман сияқты нығметтерге бөлесе де, ол көбінесе осы жақсылықтарды ұмытып, Раббысының алдындағы шүкіршілікті азайтып, тіпті кейде мүлде мойындамайды. Ол өзіне бұйырылған жақсылық пен қайырымдылыққа сараңдық танытып, Аллаһ разылығы үшін беруге құлықсыз болады. Сондай-ақ ол дүние-малға деген құмарлығы қатты, байлыққа деген сүйіспеншілігі шектен тыс. Бұл аят адамның табиғатындағы осалдықты, яғни нығметке шүкірсіздік пен сараңдыққа бейімділігін ескертіп, оны түзелуге шақырады.

1. Алынатын пайдалы қағидалар:

• Аллаһтың берген нығметтеріне әрдайым шүкіршілік ету керек, өйткені шүкірсіздік адамды Раббысынан алыстатады.
• Дүние-малға деген шектен тыс құмарлық пен сараңдық адамды қайырымдылықтан, жақсылық жасаудан қалдырады.
• Адам өз бойындағы осы әлсіздіктерді мойындап, олардан арылуға тырысуы қажет.
• Ислам діні адамды мейірімділікке, жомарттыққа және Аллаһқа деген ризашылыққа шақырады.
• Құран аяттары адамның жаратылысындағы кемшіліктерді ашып көрсете отырып, оны жақсылыққа бастайды, бұл — Құранның адам жанын тәрбиелеудегі даналығының көрінісі.