Sure Âdiyât — Ayet 6

Kelime Anlamları:

• el-İnsân: İnsan, insanoğlu.
• li-Rabbihî: Rabbine karşı.
• le-Kenûd: Çok nankör, iyiliği inkâr eden, hayrı meneden.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîmede Yüce Allah, insanın fıtratındaki bir zayıflığa dikkat çekmektedir: İnsan, Rabbine karşı gerçekten çok nankördür. O, kendisine ulaşan sayısız nimetleri görmezden gelir, bu nimetleri veren Allah’ı unutur ve O’na karşı gelen bir tavır sergiler. İnsan, Rabbi kendisinden bir hayır istediğinde, yani O’nun emirlerini yerine getirmesi, yasaklarından sakınması ve malından infak etmesi gerektiğinde cimrilik eder, elini sıkı tutar ve vermekten kaçınır. Bu nankörlük ve cimrilik, insanın Rabbine karşı olan borcunu inkâr etmesi anlamına gelir. Oysa insan, sahip olduğu her şeyi Allah’ın lütfuyla elde etmiştir; buna rağmen O’na karşı nankörlük etmesi, onun acizliğini ve gafletini gösterir.

Faydalar ve Dersler:

Bu âyet, insana kendini sorgulama fırsatı verir. Nankörlük, insanın en büyük manevi hastalıklarından biridir; bu hastalık, kişiyi Allah’tan uzaklaştırır ve kalbini katılaştırır. Oysa şükür, insanı Allah’a yaklaştıran ve nimetlerin artmasına vesile olan en güzel ibadettir. Bu âyet, müminin her an Rabbine minnettar olması, O’nun emirlerine itaat etmesi ve cömertlikle davranması gerektiğini hatırlatır. Nankörlükten kaçınan bir kul, hem dünyada huzur bulur hem de ahirette kurtuluşa erer. Bu mesaj, insanı şükreden bir kul olmaya, Allah’ın rızasını kazanmaya ve O’nun sonsuz rahmetine sığınmaya davet eder.