سوره قارعه — آیه 5

معانی کلمات:

• الْعِهْنِ: پشمِ رنگارنگ (پشمهای الوان).
• الْمَنفُوشِ: پنبه یا پشمی که با دست حلاجی شده و از هم جدا و پراکنده گشته است.

تفسیر آیه:

در آن روزِ هولناک قیامت، کوهها که در دنیا نماد استواری و پایداری بودند، مانند پشمِ رنگارنگِ حلاجیشده، سبک و پراکنده میشوند. همانگونه که پشمِ منفوش با کوچکترین وزش باد به هر سو پراکنده میگردد و اثری از آن باقی نمیماند، کوهها نیز در آن روز چنان متلاشی و ریز میشوند که با حرکت و سرعتِ خود، همچون پنبههای پراکنده در فضا به پرواز درمیآیند و سپس به غبار و ذرات معلق تبدیل شده و نابود میگردند. این تصویر، بیانگر زوال کامل و نابودی تمام مظاهر قدرت و عظمت دنیوی در برابر ارادهی قادر متعال است.

فواید و پیامهای آیه:

1. هشدار به دلهای غافل: این آیه به انسان میآموزد که به قدرت و عظمت ظاهری دنیا دل نبندد؛ چرا که روزی فرا میرسد که حتی سختترین و عظیمترین پدیدههای طبیعت، مانند کوهها، در برابر فرمان خداوند چون پشمِ پنبه، سست و نابود شدنی هستند.
2. تقویت ایمان به معاد: توجه به این صحنههای تکاندهنده، ایمان به روز رستاخیز را در دل زنده میکند و انسان را به آمادگی برای آن روز بزرگ فرا میخواند.
3. آرامش در سایهی توحید: وقتی انسان بداند که هیچ قدرتی در برابر خداوند پایدار نیست، تنها تکیهگاه او خداوند متعال خواهد بود و از هر چه غیر اوست، دل میبُرد. این بینش، آرامشی عمیق و ایمانی استوار به انسان میبخشد.