سوره هود — آیه 18

معانی کلمات:

• افْتَرَىٰ: دروغ بستن، بهتان ساختن و نسبت ناروا دادن.
• الْأَشْهَادُ: جمع «شاهد» به معنای گواهان؛ مراد فرشتگان، پیامبران و مؤمنان هستند که در روز قیامت شهادت میدهند.
• لَعْنَةُ: دوری از رحمت خداوند و خشم و غضب او.

تفسیر آیه:

هیچ کسی ستمکارتر از کسی نیست که بر خدا دروغ ببندد و به او شریک یا فرزندی نسبت دهد. چنین کسی در حقیقت ظلمی عظیم در حق خود و در حق حقیقت کرده است، زیرا او مقام الوهیت را به موجودی ناتوان و مخلوق تنزل داده و عبادت را در جایگاه نادرست قرار داده است. این گروه در روز قیامت در برابر پروردگارشان حاضر میشوند تا مورد بازخواست و حساب قرار گیرند. در آن هنگام، گواهان که فرشتگان، پیامبران و بندگان صالح خدا هستند، شهادت میدهند و میگویند: «اینان همان کسانی هستند که بر پروردگارشان دروغ بستند و به او نسبتهای ناروا دادند.» سپس ندا میرسد که لعنت و دوری از رحمت خدا بر ستمکاران باد؛ آنان که با دروغپردازی بر خدا، ظلم را به اوج رساندند و سزاوار خشم و غضب الهی شدند.

فواید و پیامهای آیه:

1. دروغ بستن بر خدا و نسبت دادن چیزهای ناروا به او، بزرگترین ظلم و ستم است؛ زیرا این عمل، هم به حقیقت خداوند توهین میکند و هم انسانها را به گمراهی میکشاند.
2. روز قیامت روز ظهور حقایق است؛ در آن روز، گواهان بر اعمال انسانها شهادت میدهند و هیچ دروغ و بهتانی پوشیده نمیماند.
3. لعنت خداوند به معنای محرومیت از رحمت اوست و این محرومیت، نتیجه طبیعی ظلم و ستم انسان نسبت به خود و دیگران است.
4. این آیه هشداری است برای همه انسانها تا در گفتار و اعتقادات خود نهایت دقت را به کار برند و از هرگونه نسبت ناروا به خداوند، چه در زمینه شرک و چه در زمینه صفات ناشایست، پرهیز کنند.