Сураи Худ — Оят 47

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَعُوذُ بِكَ: паноҳ мебарам ба Ту, аз Ту ёрӣ мехоҳам ва худро дар паноҳи Ту қарор медиҳам.
• مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ: чизе, ки ман ба он дониш надорам ва аз ҳақиқати он огоҳ нестам.
• تَغْفِرْ لِي: гуноҳи маро бибахшӣ ва бипӯшӣ.
• تَرْحَمْنِي: ба ман раҳм кунӣ ва лутфу марҳамат намоӣ.
• الْخَاسِرِينَ: зиёнкорон, онҳое, ки сармояи худро дар дунё ва охират аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ муроҷиат карда, мегӯяд: «Эй Парвардигоро! Ман ба Ту паноҳ мебарам ва аз Ту ёрӣ мехоҳам, то дигар чизеро, ки ба он дониш надорам, аз Ту напурсам». Ин сухан баъд аз он буд, ки Нӯҳ аз ҳақиқати ҳоли писараш огоҳ набуд ва барои наҷоти ӯ дуо карда буд, сипас Худованд ӯро огоҳ сохт, ки вай аз аҳли наҷотёфтагон нест. Пас Нӯҳ ба Худо рӯ оварда, узрхоҳӣ кард ва гуфт: «Агар маро набахшӣ ва ба ман раҳм накунӣ, ҳатман аз зиёнкорон хоҳам буд». Яъне ӯ дарк кард, ки наҷот ва комёбӣ танҳо ба бахшоиш ва раҳмати Худованд вобаста аст ва ҳар кас аз ин раҳмат маҳрум монад, дар дунёву охират зиёнкор мешавад. Ин оят дарси фурӯтанӣ, эътирофи ҷаҳлу кӯтоҳии дониши инсон дар баробари дониши беканори Худо ва таваккул ба раҳмати Ӯст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар ҳар кор ва сухани худ фурӯтан бошад ва ҳудуди дониши худро бишносад.
• Ҳангоми хато кардан ё сухани нодуруст гуфтан, бояд зуд ба Худо рӯ оварда, тавба ва узрхоҳӣ кунад.
• Наҷот ва комёбӣ танҳо ба бахшоиш ва раҳмати Худованд аст; ҳеҷ кас бо амали худ ба танҳоӣ наҷот намеёбад.
• Дуои пайёмбарон намунаи одоби бандагӣ аст: эътирофи гуноҳ, паноҳ бурдан ба Худо ва умедворӣ ба раҳмати Ӯ.
• Ин оят моро ба мулоҳизакорӣ дар дуо тарғиб мекунад, то чизеро аз Худо нахоҳем, ки ба он дониш надорем ва аз ҳикмати он огоҳ нестем.
• Дарёфти он ки зиёнкории ҳақиқӣ маҳрум шудан аз раҳмати Худованд аст, дилро ба сӯи тавба ва итоат нарм мегардонад.