ሱረቱ ሁድ — አንቀጽ 47

የቃላት ፍችዎች፡-

• أَعُوذُ بِكَ — በአንተ እጠበቃለሁ፣ እጸጉርበታለሁ።
• مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ — ስለሱ እውቀት የሌለኝን ነገር።
• الْخَاسِرِينَ — ከኪሳራ የደረሱት፣ ራሳቸውን ያጠፉት።

የአንቀጹ ትርጉም እና ማብራሪያ፡-

ኑሕ (ዐለይሂ ሰላም) ከልጃቸው ጉዳይ ጋር በተያያዘ ከአላህ ጋር ባደረጉት ውይይት መጨረሻ ላይ፣ የተሳሳቱ መሆናቸውን ተገንዝበው እንዲህ አሉ፡- «ጌታዬ ሆይ! እኔ ስለሱ እውቀት ከሌለኝ ነገር ልጠይቅህ ከመፈለግ በአንተ እጠበቃለሁ።» ይኸውም ልጃቸው በእውነት ከማመንተኞቹ ይሆን ወይስ አይሆን በሚለው ጉዳይ ላይ ያለ እውቀት ሆነው የጠየቁትን ጥያቄ በመጸጸት ነው። ከዚያም «ኃጢአቴን ባትምርልኝ እና በቸርነትህ ባታንጸባርቀኝ፣ በእርግጥ ከኪሳራ ከደረሱት ሰዎች እሆናለሁ» በማለት የራሳቸውን ድክመት እና የአላህን ምሕረት ፍላጎት አምነዋል። ይህ የኑሕ ንስሐ እና ትሕትና ነበር፤ ምክንያቱም ከነቢይነት ክብር ጋር የማይስማማ ነገር እንደፈጸሙ ተገንዝበው ወደ አላህ ተመለሱ።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶች እና ጥቅሞች፡-

1. ነቢይ ኑሕ እንኳን ሳይቀር በሰው ተፈጥሮ ምክንያት ስህተት ሊሠራ እንደሚችል ያሳያል፤ ነገር ግን እነሱ ወዲያውኑ ወደ አላህ በመመለስ ንስሐ ይገባሉ። ይህ ለእኛ ትልቅ ትምህርት ነው፤ ስህተት ስንሠራ ወደ አላህ መመለስ እና ምሕረቱን መለመን የእምነት ምልክት ነው።
2. አንድ ሰው ስለማያውቀው ነገር በቸኩሎ መጠየቅ ወይም መናገር የለበትም፤ እውቀትን መሠረት ያደረገ ንግግር እና ጥያቄ ብቻ ተገቢ ነው።
3. የአላህ ምሕረት እና ምሕረት ለባሪያዎቹ ትልቁ መጠጊያ ነው፤ ያለሱ ሰው ከኪሳራ አያመልጥም።
4. ንስሐ የነቢያት ባሕርይ እና የሙእምናን መንገድ ነው፤ አላህ ንስሐ የሚገቡትን ይወዳል እና ይቀበላል።
5. ይህ ክስተት የአላህን ፍትሕ እና ሕግ ያሳያል፤ የወዳጅነት ዝምድና በአላህ ፊት ከእምነት እና ከመልካም ሥራ አይበልጥም፤ ኢማን የሌለው ሰው ምንም የዘመድ ቢሆን አይጠቅምም።