سورت هود — آیت 67

د معنیٰ لرونکي ویي:

• الصَّيْحَةُ: ډېره سخته او لوړه چیغه، چې د عذاب په توګه راغله.
• جَاثِمِينَ: هغه کسان چې پر مخ نسکور شوي، مړه او بې حرکته پروت وي.

تفسیر:

کله چې د ثمود قوم د الله تعالیٰ په نافرمانۍ او ظلم کې ډېر زیات شو، او د صالح علیه السلام او د هغه د پیروانو د وژلو هوډ یې وکړ، نو الله تعالیٰ پرې خپل عذاب نازل کړ. یوه ډېره سخته او مهیب چیغه راغله، چې ټول ظالمان یې ونیول. دا چیغه دومره ډېره سخته وه چې د هغوی زړونه یې ټوټې کړل او سمدستي مړه شول. سبا یې په خپلو کورونو کې مړه او پر مخ نسکور پروت وو، چې هېڅ حرکت یې نه درلود. دوی په داسې حال کې مړه شول چې مخونه یې په ځمکه ولاړ وو او له هېڅ چا سره یې د مرستې وس نه و.

فايدې:

• دا آیت ښیي چې د الله تعالیٰ عذاب کله چې راشي، نو هېڅ څوک یې نشي مخنیوی کولای. ظالمان باید پوه شي چې د دوی ظلم به بې سزا پاتې نشي.
• د الله تعالیٰ په امر سره یوه چیغه کولای شي ټول قوم له منځه یوسي. دا د الله تعالیٰ د قدرت لوی دلیل دی او انسان باید د هغه په وړاندې عاجزي وکړي.
• د پیغمبرانو تکذیب او د هغوی سره مخالفت تل د هلاکت سبب ګرځي. د ثمود قوم د صالح علیه السلام تکذیب وکړ او په دې توګه له منځه لاړ.
• دا آیت د قیامت د ورځې د عذاب یادونه کوي، چې هلته به ظالمان په ډېر سخت عذاب کې وي. نو انسان باید له همدې نن ورځې څخه د الله تعالیٰ له نافرمانۍ ځان وساتي.