سوره هود — آیه 67

معانی کلمات:

• الصَّیْحَةُ: صدای بلند و هولناک (صاعقه یا عذاب آسمانی) که از شدت آن دلها از جا کنده میشود.
• جَاثِمِینَ: مردگانی که بر روی صورتهای خود افتاده و بیحرکت ماندهاند؛ به گونهای که بر زمین چسبیدهاند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال پس از آنکه قوم ثمود پیامبر خود حضرت صالح (علیهالسلام) را تکذیب کردند و به ظلم و ستم خود ادامه دادند، عذاب خود را بر آنان نازل فرمود. در این آیه میفرماید: آنان که ستمکار بودند (و با نافرمانی و کفر، بر خود ستم روا داشتند)، صدای مهیب و هولناکی آنان را فرو گرفت. این صیحهی آسمانی چنان شدید و کوبنده بود که همگان را از پای درآورد و در همان حال که در خانههای خود بودند، به صورت مردگانی بر خاک افتاده و بیجان شدند؛ به گونهای که بر روی صورتهای خود بر زمین چسبیدند و هیچ حرکتی از آنان برنخاست. این عذاب، نتیجهی مستقیم ظلم و سرکشی آنان در برابر دعوت حق بود و نشان داد که هیچ قدرتی نمیتواند انسان را از عذاب الهی باز دارد.

فواید و پیامهای آیه:

• عدالت الهی: این آیه به ما میآموزد که خداوند هرگز ستمگران را بدون کیفر نمیگذارد و عذاب او هر چند ممکن است به تأخیر بیفتد، اما قطعاً فرا میرسد. این امر، دل مؤمنان را آرامش میبخشد که در نهایت حق پیروز است.
• هشدار به ظالمان: سرنوشت قوم ثمود برای همهی کسانی که در طول تاریخ به ظلم و تکبر ادامه میدهند، هشدار دهنده است. هیچ قدرت و ثروتی نمیتواند انسان را از عذاب الهی نجات دهد.
• اهمیت ایمان و اطاعت: این آیه نشان میدهد که تنها راه نجات از عذاب الهی، ایمان آوردن و پیروی از پیامبران و دستورات خداوند است. کسانی که دعوت حق را نپذیرند، عاقبتی جز هلاکت ندارند.
• قدرت بیپایان خداوند: نزول عذاب با یک صیحه، نشاندهندهی قدرت مطلق خداوند است که با یک فرمان میتواند هر قوم و تمدنی را نابود کند. این امر، انسان را به تواضع و فروتنی در برابر خالق هستی دعوت میکند.