Худ сүрәсе — Аять 67

Сүзләрнең мәгънәләре:

• الصَّيْحَةُ — көчле, куркыныч аваз, Җәбраил галәйһиссәламнең кычкыруы яки күктән килгән дәһшәтле тавыш.
• جَاثِمِينَ — йөзтүбән егылган, хәрәкәтсез, мәет булып калган кешеләр.

Аять тәфсире:

Сәмуд кавеменең залимнәрен, ягъни Аллаһка ширек кертүчеләрне һәм пәйгамбәрләре Салих галәйһисәссәламне ялганчыга санаучыларны, көчле бер аваз — дәһшәтле бер тавыш тотты. Бу аваз аларның йөрәкләрен өзде, рухларын алды. Алар кичә генә гайрәтле, көчле булып йөргән иделәр, ә иртә белән үз йортларында йөзтүбән егылган, хәрәкәтсез мәетләр булып калдылар. Аларның гәүдәләре җиргә ябышкан, ә беркем дә аларга ярдәм итә алмады. Бу аларның Аллаһ ґәзабыннан котылу өчен бернинди чаралары булмавын күрсәтә. Алар үзләренең йортларында, мал-мөлкәтләре эчендә һәлак булдылар — бу алар өчен иң зур хурлык һәм җәза иде.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Аллаһның ґәзабы килгәндә, аны беркем дә кире кайтара алмый, хәтта иң көчле һәм бай кавемнәр дә.
• Гөнаһларда һәм залимлектә дәвам итү — һәлакәткә китерә торган юл.
• Пәйгамбәрләрне ялганчыга санау һәм аларга каршы чыгу — үткән кавемнәрнең һәлак булуының төп сәбәбе.
• Аллаһның ґәзабы килгәндә, тәүбә итү өчен соң була; шуңа күрә һәркемгә үзенең гөнаһларыннан вакытында баш тартырга кирәк.
• Бу вакыйга безгә Аллаһның кодрәтен һәм аның вәгъдәләренә ышануның әһәмиятен искә төшерә.