Hud surəsi — Ayə 67

Kəlmələrin mənaları:

• əs-Seyhə – dəhşətli səs, qulaqbatıran fəryad və ya Cəbrailin (əleyhissalam) onlara etdiyi hayqırtı.
• Casimîn – diz üstə düşüb yerə yapışan, hərəkətsiz qalan, üzləri torpağa sürtülmüş ölülər.

Təfsir:

Allah-təala Saleh peyğəmbərin (əleyhissalam) qövmü olan Səmud tayfasından danışır. Onlar Allahın nemətlərinə nankorluq edib, peyğəmbərlərini yalançı saydılar və azğınlıqlarında həddi aşdılar. Nəhayət, onlara vəd edilən əzab gəldi: dəhşətli bir səs – elə bir hayqırtı ki, onu eşidən hər kəsin qəlbi parçalandı və canı bədənindən çıxdı. Bu səs onları elə bir halda yaxaladı ki, səhər açılanda öz evlərində üzləri üstə yıxılmış, dizləri üstə çökmüş, heç bir hərəkət edə bilməyən ölü cəsədlərə çevrilmişdilər. Onlar elə bir məhvə uğradılar ki, nə qaça bildilər, nə də özlərini qoruya bildilər. Bu, onların zülmünün və küfrünün nəticəsi idi.

Bu ayədən alacağımız böyük bir ibrət var: Allahın əzabı gələndə heç kəs onu dəf edə bilməz. Səmud qövmü güclü, qüdrətli və dağlarda möhtəşəm evlər tikən bir cəmiyyət idi, lakin Allahın qəzəbi gələndə bütün bu gücləri onlara fayda vermədi. Bu gün də bizim üçün ən böyük xoşbəxtlik odur ki, Allahın rəhmətinə sığınaraq Onun əmrlərinə tabe olaq, peyğəmbərlərin yolunu tutaq. Çünki Allahın rəhməti qəzəbindən üstündür və tövbə edən hər kəs üçün qapı açıqdır. Gəlin bu ayədən ibrət götürək, öz həyatımızı islah edək və Allahın qəzəbinə deyil, rəhmətinə layiq olmağa çalışaq.