Сураи Худ — Оят 67

1. Маънои калимаҳо:

• الصَّيْحَةُ — овози сахт ва ҳалокатовар, ки ба сабаби шиддаташон ҷонҳоро мегирад.
• جَاثِمِينَ — нишастагон ё афтодагон бар рӯй, беҳаракат ва мурда.
• دِيَارِهِمْ — хонаҳо ва манзилҳои онҳо.

1. Тафсири оят:

Худо дар ин оят хабар медиҳад, ки мардуми саркаш ва золими қавми Самудро овози сахт ва ҳалокатовар фаро гирифт ва онҳоро нобуд сохт. Онҳо ба сабаби куфру зулми худ сазовори ин азоб шуданд. Ин овоз чунон пурзӯр буд, ки ҳамаи онҳоро дар як лаҳза ҳалок кард. Сипас онҳо дар хонаҳои худ ба рӯй афтода, беҳаракат ва мурда монданд, гӯё ҳеҷ гоҳ зинда набудаанд. Ин ҳодиса ибратест барои ҳамаи онҳое, ки роҳи зулм ва инкорро пеш мегиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки зулм ва куфр оқибати бад дорад ва Худо одил аст.
• Қудрати Худо номаҳдуд аст; Ӯ метавонад бо як овоз тамоми қавмеро нобуд кунад.
• Ин ҳодиса далели ростқавлии паёмбарон ва ҳаққонияти рисолати онҳост.
• Мусулмонон бояд аз таърихи қавмҳои ҳалокшуда ибрат гиранд ва ба роҳи рост қадам гузоранд.
• Ин оят дилҳоро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо тарғиб мекунад, то аз азоби Ӯ наҷот ёбем.