Сураи Йусуф — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أَبَانَا»: падари мо, яъне Яъқуб (алайҳис-салом).

— «تَأْمَنَّا»: моро амин медорӣ, ба мо эътимод мекунӣ.

— «نَاصِحُونَ»: хайрхоҳон, некӯхоҳон, яъне касоне, ки барои дигарон некӣ ва манфиат мехоҳанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки бародарони Юсуф ба як андеша расиданд, ки ӯро аз падарашон ҷудо кунанд, ба падари худ Яъқуб рӯ оварда гуфтанд: «Эй падари мо! Чаро моро ба Юсуф амин намедорӣ ва аз ӯ метарсӣ, ҳол он ки мо бародарони ӯ ҳастем ва ба ӯ хайрхоҳем? Мо намехоҳем ба ӯ ҳеҷ бадӣ расад, балки ӯро аз ҳар зарар нигаҳбонӣ мекунем ва то солим ба ту баргардад, ғамхорӣ менамоем. Пас чӣ чиз монеъ мешавад, ки ӯро бо мо бифиристӣ?» Онҳо бо ин суханон кӯшиш карданд, ки дар дили падар шубҳа эҷод кунанд ва ӯро ба фиристодани Юсуф водор созанд, ҳарчанд дар ботини худ нияти бад доштанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳатто суханони мунофиқона ва ҳилагаронаи бадхоҳонро нақл мекунад, то мӯъминон аз фиребу найрангҳои онҳо огоҳ шаванд ва дар муомила бо одамон эҳтиёткор бошанд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки муҳаббати падар ба фарзанд ва нигаронӣ аз ӯ табиӣ ва дуруст аст; Яъқуб аз сари дилсӯзӣ ба Юсуф эҳтиёт мекард.

— Қуръон моро тарбия мекунад, ки суханони ширин ва хайрхоҳонаи бадхоҳон моро фиреб надиҳад; бояд ба амалҳо ва ниятҳои одамон назар кунем, на танҳо ба гуфтори онҳо.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми ҳалли масъалаҳои оилавӣ бояд бо хирад, сабр ва андеша амал кунем ва ба зудӣ ба суханони дигарон бовар накунем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар қиссаи он барои мо дарси ибрат аст; бо хондани он дили мо ба некӣ ва ростӣ моил мешавад ва аз бадӣ дур мегардем.