Сураи Йусуф — Оят 45

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَادَّكَرَ: ба ёд овард, ба хотир овард.
• بَعْدَ أُمَّةٍ: баъди муддате, баъди замони тӯлонӣ.
• أُنَبِّئُكُم: шуморо хабар медиҳам, ба шумо хабар мерасонам.
• تَأْوِيلِهِ: таъбири он, яъне маънои воқеии он хоб.
• فَأَرْسِلُونِ: маро бифиристед.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят ҳикояти он шахсе баён мешавад, ки аз ду зиндонии Юсуф (алайҳис-салом) аз қатл наҷот ёфта буд — вай соқии подшоҳ буд. Ӯ пас аз муддати тӯлонӣ, ки ҳамон қадар тӯл кашид, ки Юсуф дар зиндон монд, амри Юсуф ва илми ӯро дар таъбири хобҳо ба ёд овард. Вақте подшоҳ хоби худро нақл кард ва касе аз донишмандони дарбор натавонист таъбири онро бигӯяд, ин шахс ба подшоҳ гуфт: ман шуморо аз таъбири ин хоб огоҳ мекунам, маро ба сӯи Юсуф бифиристед, то ӯ таъбири онро бигӯяд ва ман ба шумо бирасонам. Ӯ медонист, ки дар зиндон марде ҳаст, ки хобҳоро таъбир мекунад ва дониши ин корро дорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Инсон бояд неъматҳои Худоро ба ёд дорад ва онҳоро фаромӯш накунад; ёдоварии неъматҳо роҳи шукргузорӣ аст.
• Дониш ва илм неъмати бузургест, ки метавонад мушкилоти бузургро ҳал кунад ва мардумро аз саргардонӣ наҷот диҳад.
• Хушмуомилагӣ ва кӯмак ба дигарон, бахусус дар вақти ниёз, сифати некӯи мӯъминон аст.
• Сабр ва устуворӣ дар сахтиҳо оқибати некӯ дорад; Юсуф (алайҳис-салом) бо вуҷуди муддати тӯлонӣ дар зиндон будан, донишу ахлоқи худро нигоҳ дошт ва Худо ӯро сарафроз гардонд.
• Ҳақиқати илм ва дониш аз они Худост ва Ӯ ба ҳар касе, ки бихоҳад, онро ато мекунад; ин моро ба таваккул ва дуо ба сӯи Худо ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба илмомӯзӣ ва донишандӯзӣ кӯшиш кунем, зеро илм сабаби иззату эҳтироми инсон дар дунё ва охират мегардад.