سورت يوسف — آیت 53

د کلمو معناګانې:

• أُبَرِّئُ: پاکه ګڼم، له ګناه څخه بېزاره ګڼم.
• أَمَّارَةٌ: ډېره امر كوونكې، چې تل بدۍ ته هڅوي.
• بِالسُّوءِ: بدو كارونو او ګناهونو ته.
• إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي: پرته له هغه چې زما رب پرې رحم وكړي، يعنې پرته له هغه چې الله يې وساتي.

تفسير:

د عزيز ښځې (زليخا) وويل: زه خپل ځان له ګناه څخه پاك نه ګڼم او نه يې بېزاره بولم، ځكه چې د انسان نفس (ځان) په طبيعت كې ډېر بدۍ ته امر كوونكى دى، يعنې تل خپل خاوند د بدو كارونو او ګناهونو په لور بولي، ځكه چې دا د خپلو خواهشاتو او شهواتو پيروي كوي او له هغو څخه يې ځان ساتل ډېر ګران دي. خو هغه څوك چې الله پرې رحم وكړي او يې وساتي، نو هغه له دې نفسي خواهشاتو څخه بچ پاتې كېږي. بيا يې وويل: بېشكه زما رب ډېر بخښونكى دى، د هغه بنده ګانو ته چې توبه وباسي، او ډېر رحم كوونكى دى پر هغوى باندې.

فايدې:

• دا چې انسان بايد خپل ځان له ګناه څخه پاك نه ګڼي او تل د خپل نفس په بدۍ اعتراف وكړي، ځكه چې نفس په اصل كې بدۍ ته ميل لري.
• دا چې د نفس پر خواهشاتو باندې برلاسى كېدل يواځې د الله تعالی په رحمت او مرسته ممكن دي، نه د انسان په خپل زور.
• دا چې د الله تعالی بخښنه او رحمت ډېر پراخ دى، نو هر څوك چې له ګناه څخه توبه وباسي، الله يې بخښي او پرې رحم كوي.
• دا چې انسان بايد تل له الله څخه ووېري او د خپل نفس له شر څخه الله ته پناه يوسي، ځكه چې نفس تر ټولو لوی دښمن دى.