Сураи Ар-Рад — Оят 43

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «شَهِيدًا»: гувоҳ, яъне касе ки ба ҳақиқат шаҳодат медиҳад.

— «عِلْمُ الْكِتَابِ»: дониши китобҳои осмонӣ, яъне огоҳӣ аз он китобҳое, ки дар онҳо сифатҳои паёмбар (с) навишта шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованд хабар медиҳад, ки кофирон мегӯянд: «Эй Муҳаммад, ту аз ҷониби Худо фиристодашуда нестӣ». Ба онҳо бигӯ: барои гувоҳӣ додан ба ростии ман ва дурӯғ будани суханони шумо Худо кофист, зеро Ӯ аз ҳама огоҳтар аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Ҳамчунин касоне ки аз китобҳои осмонӣ огоҳӣ доранд — аз аҳли китоб, ки ба рисолати ман имон оварданд ва ҳақро пазируфтанд — гувоҳии онҳо низ кофист. Онҳо дар китобҳои худ сифатҳои паёмбар (с)-ро дидаанд ва ба ӯ имон овардаанд. Пас касе ки Худо гувоҳи ростии ӯ бошад, зараре аз такзиби дурӯғгӯён ба ӯ намерасад. Худованд бо далоили равшан ва ҳуҷҷатҳои қотеъ рисолати паёмбарашро собит кардааст, ки аз гувоҳии ҳар гувоҳи дигар бениёз аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Худованд худ беҳтарин гувоҳ аст барои ростии паёмбараш; ин боиси оромии дили мӯъминон аст.

— Огоҳии аҳли китоб аз китобҳои осмонӣ ва гувоҳии онҳо ба ҳақиқати рисолати Муҳаммад (с) далели равшани ҳақ будани ислом аст.

— Ҳақ ҳеҷ гоҳ пинҳон намемонад; касе ки ба он огоҳ аст, бояд онро бипазирад ва ба он амал кунад.

— Такзиби кофирон ҳаргиз ба ҳақ зарар намерасонад; ҳақ бо далоили худ боқӣ мемонад ва ғолиб аст.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон бо андеша ва тадбир ба Қуръон ва рисолати паёмбар (с) назар кунад, зеро гувоҳони ростин ба он шаҳодат додаанд.