سورت ابراهيم — آیت 40

د کلمو معناګانې:

• مُقِيمَ الصَّلَاةِ: د لمونځ قايم کوونکی، يعني هغه څوک چې لمونځ په بشپړه توګه او د هغه د شرايطو او ارکانو سره سم ادا کوي.
• وَتَقَبَّلْ دُعَاءِ: زما دعا قبوله کړه، يعني زما عبادت او دعا ومنه.

د آيت تفسير:

حضرت ابراهيم عليه السلام د خپل رب په درشل کې دا دعا کوي: "اى زما ربه! ما د لمونځ قايم کوونکی وګرځوه، يعني ما ته داسې توفيق راکړه چې لمونځ په بشپړه توګه، د هغه د ارکانو، شرايطو او سنتونو سره سم ادا کړم، او همدارنګه زما له اولاد څخه هم ځينې داسې وګرځوه چې لمونځ قايم کړي." دا چې يې وويل "وَمِن ذُرِّيَّتِي" (زما له اولاد څخه)، نو دا يې د دې لپاره وويل چې هغه پوهېده چې په اولاد کې به ځينې مومنان او ځينې کافر وي، نو هغه د مومنانو لپاره دعا وکړه. بيا يې وويل: "اى زموږ ربه! زما دعا قبوله کړه، يعني زما عبادت، لمونځ او دعا ومنه او هغه زما له خوا قبول کړه."

فايدې:

1. د لمونځ په ادا کولو کې ثابت قدمي او پرې مداومت يو ستر نعمت دی چې له الله څخه بايد وغوښتل شي، ځکه چې انبياء کرامو هم د دې لپاره دعا کړې ده.
2. مور او پلار بايد د خپلو اولادونو د نيکۍ او د لمونځ د قايمولو لپاره دعا وکړي، لکه څنګه چې حضرت ابراهيم عليه السلام وکړل.
3. دعا يو ستر عبادت دی او الله ته نژدې کېدو يوه وسيله ده، او بايد په خپلو دعاګانو کې له الله څخه د قبوليت غوښتنه وکړو.
4. دا آيت مونږ ته دا هم ښيي چې د اولاد د سمون او د هغوی د دين د پابندۍ لپاره دعا کول يو مهم کار دی، او مور او پلار بايد د خپلو اولادونو د راتلونکي لپاره اندېښمن وي او دعا يې وکړي.