Сураи Аль-Хиджр — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «نَسْلُكُهُ»: мо онро дохил мекунем ва ҷойгир месозем.
• «الْمُجْرِمِينَ»: гунаҳкорон, яъне онҳое ки бо куфру дурӯғ шумурдани паёмбарон гуноҳи бузург кардаанд.

1. Тафсири оят:

Ҳамон тавре ки мо куфру масхара кардан ба паёмбаронро дар дилҳои гурӯҳҳои пешини гунаҳкор дохил кардем, ҳамин тавр онро дар дилҳои гунаҳкорони Макка низ дохил мекунем. Ин гунаҳкорон бо саркашӣ ва исрор бар куфру дурӯғ шумурдани Қуръон идома медиҳанд, бинобар ин имон ба ин китоби нозилшуда дар дилҳои онҳо ҷой намегирад. Ин суннати Худованд дар бораи пешиниён низ чунин буд, ки ҳангоми исрор бар куфру дурӯғ шумурдан, сазовори ҳалок гардиданд, ва инҳо ҳам мисли онҳоанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе сабаб гумроҳ намекунад; гумроҳӣ натиҷаи интихоби худи одам аз саркашӣ ва исрор бар гуноҳ аст.
• Қуръон даъвати равшан аст; ҳар касе бо дили кушода ва тавозуъ ба он рӯ оварад, ҳидоят меёбад.
• Имон неъмати бузургест, ки Худованд ба дилҳои пок ато мекунад; пас бояд дилро аз кибру ҳасад ва саркашӣ пок нигоҳ дорем.
• Қуръон сарчашмаи раҳмат ва ҳидоят барои тамоми одамон аст, ва дар он роҳи наҷот аз ҳалок ва бадбахтӣ нишон дода шудааст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон бо дили зинда ва ташнаи ҳақиқат гӯш диҳем, то аз ҷумлаи гунаҳкорони саркаш набошем.