Сураи Аль-Хиджр — Оят 13

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ: имон намеоваранд ба он (яъне ба Қуръон ва Паёмбар ﷺ).
• خَلَتْ: гузашт, сипарӣ шуд.
• سُنَّةُ الْأَوَّلِين: роҳу усули Худо дар миёни умматҳои пешин.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ин кофирон ба ин Қуръони бузург, ки бар Муҳаммад ﷺ нозил шудааст, имон намеоваранд ва инкору радди онро идома медиҳанд. Ин рафтори онҳо чизе нав нест, балки суннати Худо дар бораи умматҳои пешин низ ҳамин тавр буд: ҳар гоҳ онҳо паёмбаронашонро дурӯғ мебароварданд ва ба оёти Худо куфр меварзиданд, Худованд онҳоро ба ҳалокат гирифтор мекард. Пас ин оят ҳам тасаллиест барои Паёмбар ﷺ ва ҳам огоҳии сахт ба мардуми Макка, ки агар онҳо низ бар куфру инкори худ идома диҳанд, ҳамон суннати илоҳӣ дар бораи онҳо низ ҷорӣ хоҳад шуд ва азобу ҳалокат ба онҳо низ хоҳад расид.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд аз саргузашти умматҳои пешин ибрат гирад ва аз куфру инкор дурӣ ҷӯяд.
• Қуръон китоби ҳидоят аст; касе ки ба он имон оварад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад ва касе ки онро инкор кунад, зиёнкор хоҳад буд.
• Худованд одил аст ва суннати Ӯ дар ҳаққи ҳамаи умматҳо яксон аст; ҳар касе ки ҳақро инкор кунад, оқибати бад дар пеши ӯст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон бовар кунем, онро бихонем ва ба аҳкоми он амал намоем, то аз ҳалокат наҷот ёбем ва ба раҳмати Худо ноил гардем.