Сураи Аль-Хиджр — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• فَتَحْنَا: кушодем.
• بَابًا: дарвоза, дар.
• فَظَلُّوا: пас ҳамеша, ҳамвора (дар он ҳолат қарор гирифтанд).
• يَعْرُجُونَ: боло мераванд, мебароянд.

1. Тафсири оят:

Агар Мо бар кофирон дарвозае аз осмон мекушодем ва онҳо ҳамвора дар он боло мерафтанд ва бо чашмони худ аҷоиби малакути Худоро медиданд, онҳо боз ҳам имон намеоварданд ва ба ҷои таслим шудан ба ҳақ, мегуфтанд: «Чашмони мо ҷоду шудааст ва мо ҷодугарӣ шудаем». Яъне ин гуна одамон ба сабаби саркашӣ ва ҷиноҳи худ на танҳо далелҳои равшанро қабул намекунанд, балки ҳатто агар муъҷизаи ошкоро бибинанд ҳам, онро инкор мекунанд ва ба баҳонаҳои беасос паноҳ мебаранд. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят танҳо бо дидани нишонаҳои ҳассосӣ намеояд, балки дили кушода ва нияти пок лозим аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳидоят аз ҷониби Худованд аст ва дили одам бояд барои қабули ҳақ омода бошад.
• Имон на танҳо бо дидани муъҷизаҳо, балки бо тафаккур, ихлос ва таслим шудан ба Аллоҳ ба даст меояд.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки саркашӣ ва ҷиноҳ метавонад инсонро аз дидани ҳақиқат кӯр кунад, ҳатто агар ҳақиқат дар пеши чашмаш бошад.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки бояд ба ҷои баҳонаҷӯӣ, ба далелҳои равшани Аллоҳ гӯш диҳем ва ба он имон оварем.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳар кас бо дили пок ба Қуръон рӯ оварад, роҳи ҳидоятро хоҳад ёфт ва аз гумроҳӣ наҷот меёбад.