Sura Al-Hidżr — Werset 33

Znaczenie słów:

• ṣalṣāl – sucha, gliniasta gleba, która wydaje dźwięk przy uderzeniu.
• ḥama’ – czarne, wilgotne błoto.
• masnūn – zmienione, o nieprzyjemnym zapachu.

Tafsir (interpretacja):

Iblis odpowiedział Panu, okazując swoją pychę i zawiść, mówiąc: „Nie wypada mi i nie godzi się, abym oddawał pokłon człowiekowi, którego stworzyłeś z suchej, dźwięcznej gliny, powstałej z czarnego, zmienionego błota”. W ten sposób Iblis uznał siebie za lepszego od Adama, argumentując, że on został stworzony z ognia, a człowiek z gliny. Ta odpowiedź ukazała jego głęboką arogancję i nieposłuszeństwo wobec rozkazu Boga, a także jego pogardę dla człowieka, którego Bóg obdarzył honorem i szlachetnością. Iblis nie tylko odmówił wykonania polecenia, ale także uzasadnił swoją odmowę, wskazując na pochodzenie człowieka, co świadczyło o jego braku pokory i całkowitym sprzeciwie wobec woli Stwórcy.

Korzyści płynące z wersetu:

• Pycha jest cechą, która prowadzi do zguby – to ona była przyczyną upadku Iblisa i jego odrzucenia od miłosierdzia Boga. Muzułmanin powinien wystrzegać się wyniosłości i pogardy wobec innych, niezależnie od ich pochodzenia czy statusu.
• Człowiek został stworzony przez Boga z honoru i godności – nawet jeśli jego materialne pochodzenie jest skromne, to Bóg obdarzył go szlachetnością i uczynił swoim zastępcą na ziemi.
• Posłuszeństwo Bogu wymaga pokory i poddania się Jego rozkazom, nawet jeśli nie w pełni rozumiemy ich mądrość. Iblis przeciwstawił się Bogu, opierając się na własnym osądzie, co jest lekcją, aby nie przedkładać własnych opinii nad nakazy Stwórcy.
• Zawiść i poczucie wyższości niszczą człowieka i oddalają go od prawdy – należy pielęgnować w sobie skromność i szacunek dla innych stworzeń Bożych.