Аль-Хиджр сүрәсе — Аять 33

Сүзләрнең мәгънәләре:

• صَلْصَالٍ — кипкән, шалтыравыклы балчык.
• حَمَإٍ — караңгы, үзгәргән (төсе үзгәргән) балчык.
• مَسْنُونٍ — үзгәргән, тәме һәм исә бозылган.

Аять тәфсире:

Иблис, тәкәбберлек һәм көнчелек белән, Аллаһыга: «Мин син яраткан кешегә сәҗдә кылыр өчен түгелмен. Син аны кипкән балчыктан, төсе үзгәргән кара балчыктан яраттың», — диде. Ул үзен Адәмнән өстенрәк санады, чөнки Адәм балчыктан, ә ул уттан яратылган иде. Шуңа күрә ул Аллаһының әмеренә буйсынмады һәм үзенең тәкәбберлеге аркасында сәҗдә кылудан баш тартты.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Тәкәбберлек — кешене Аллаһыга буйсынудан чыгара торган иң зур гөнаһларның берсе. Иблиснең хәләкәте нәкъ менә тәкәбберлектән башланды.
• Кешенең килеп чыгышы балчыктан булса да, Аллаһы аны шәриф итеп яратты һәм фәрештәләргә аңа сәҗдә кылырга кушты. Димәк, кешенең кадер-хөрмәте аның килеп чыгышында түгел, ә Аллаһы биргән рухта һәм иманда.
• Аллаһының әмеренә шикләнмичә, тулысынча буйсыну — мөэминнең сыйфаты. Иблис исә акыл йөртеп, үз фикерен Аллаһы әмереннән өстен куйды.
• Кеше үзенең килеп чыгышын онытмаска тиеш: ул гади балчыктан яратылган, шуңа күрә тәкәбберләнү аңа һич ярамый.