Surat Al-Hijr — Ayat 47

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَنَزَعْنَا : lan Ingsun (Allah) wis ngilangake / nyabut.
• غِلٍّ : rasa sengit, dengki, lan hêrdam ing ati.
• إِخْوَانًا : para sadulur kang padha tresna-tinresnani.
• سُرُرٍ : dhampar-dhampar utawa kursi kang gedhe lan endah (tunggal: sarîr).
• مُتَقَابِلِينَ : padha adhep-adhepan, rai karo rai.

2) Tegesing ayat:

Ing swarga, Allah ngilangake sakabehing rasa sengit, dengki, lan hêrdam kang ana ing ati para ahli swarga. Mula ing kono ora ana maneh rasa gêgêrên, ora ana rasa mêri, lan ora ana rasa sêngit marang sadulur liyane. Kabeh padha urip dadi sadulur kang padha tresna-tinresnani, padha lungguh ing dhampar-dhampar kang endah, adhep-adhepan rai karo rai, ora ana kang lungguh mburi-mburian utawa nyingkur. Kabeh padha bisa nyawang lan ngajak gunêman kanthi rasa bungah lan tentrem. Iki minangka ganjaran kanggo wong-wong kang padha taqwa marang Allah, yaiku wong kang nglakoni apa kang diprintah lan nyingkiri apa kang dilarang.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake marang kita yen swarga iku panggonan kang kebak katentreman lan katresnan. Ora ana rasa sengit, ora ana rasa mêri, lan ora ana rasa gêgêrên ing antarane para ahli swarga.
• Allah iku Maha Welas lan Maha Asih marang para hamba-Ne kang padha taqwa. Dheweke ora mung menehi pahala kang gedhe, nanging uga ngresiki ati saka sakabehing penyakit ati.
• Ayat iki ngajak kita supaya ing donya iki padha ngupaya nyingkirake rasa sengit lan dengki marang sadulur, supaya ati kita dadi resik lan tentrem.
• Katresnan lan persaudaraan iku nikmat kang gedhe banget. Ing swarga, nikmat iki bakal dirasakake kanthi sampurna, tanpa ana rasa kang ngganggu.
• Kanthi maca lan nggatekake ayat iki, kita dadi kepengin banget mlebu swarga lan padha ngupaya dadi wong kang taqwa marang Allah, supaya bisa ngrasakake katentreman lan katresnan kang langgeng ing akhirat.