Сураи Аль-Хиджр — Оят 47

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• نَزَعْنَا: бардоштем, нест кардем.
• غِلّ: кина, адоват, ҳасрат ва бадхоҳӣ дар дил.
• إِخْوَانًا: бародарон, дӯстон.
• سُرُرٍ: ҷамъи «сарӣр» — курсиҳо, тохтҳои ороста дар биҳишт.
• مُتَقَابِلِينَ: рӯ ба рӯ, ба ҳам нигаранда.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки дар биҳишт ҳар гуна кина, адоват ва бадхоҳиро аз дилҳои аҳли биҳишт пок месозад. Онҳо дар ҳоле ки бародарону дӯстони ҳамдигар мебошанд, бар тохтҳои ороста нишаста, рӯ ба рӯ ва ба ҳам нигаранда хоҳанд буд. Ҳеҷ чиз аз кина ва ҳасрат дар дилҳои онҳо боқӣ намемонад, балки ҳамагӣ бо муҳаббат ва самимият зиндагӣ мекунанд. Ин неъмати бузурги биҳиштӣ аст, ки Худованд ба бандагони некӯкор ва парҳезгор ато мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои покизагӣ аз ҳар гуна кинаву адоват аст ва аҳли биҳишт бо дилҳои соф ва бародарона зиндагӣ мекунанд.
• Худованд қудрат дорад, ки дилҳоро аз бадӣ пок созад ва ба онҳо муҳаббату ягонагӣ ато кунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар дунё низ аз кинаву адоват дурӣ ҷӯем ва бо бародарони худ дӯстона ва самимӣ бошем.
• Биҳишт ҷои оромӣ, эҳтиром ва хушбахтии абадӣ аст, ки Худованд барои бандагони солеҳ омода кардааст.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар дар дунё аз худхоҳӣ ва бадхоҳӣ парҳез кунем, дар охират ба неъматҳои бузурги Худованд ноил хоҳем шуд.