Сураи Аль-Хиджр — Оят 57

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Хитоб»: суханронии Худованд ба бандагони худ ё сухани касе ба касе.

— «Фамо хатбукум»: «Пас чи кор ва чи паём доред?» яъне чи мақсад ва чи рисолате доред, ки барои он фиристода шудаед?

— «Мурсалун»: фиристодашудагон, яъне фариштагоне, ки Худованд онҳоро бо паём фиристодааст.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба фариштагоне, ки ба суроғи ӯ омада буданд, гуфт: «Пас чи кор ва чи паёме доред, эй фиристодашудагон?» Яъне баъд аз он ки фариштагон ба ӯ хабар доданд, ки ӯро ба фарзанди донишманд — Исҳоқ — мужда медиҳанд ва қавми Лутро ҳалок хоҳанд кард, Иброҳим пурсид, ки ғайр аз ин мужда ва ин хабар, боз чи рисолате доред ва барои чи кор фиристода шудаед? Ин савол аз рӯи шавқ ва хоҳиши донистани ҳақиқати кор буд, на аз рӯи шак ё инкор. Ӯ мехост бидонад, ки фариштагон барои чи амали дигаре низ фиристода шудаанд, зеро паёми онҳо танҳо мужда додан ба ӯ набуд, балки азоби қавми Лут низ дар он буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки анбиё (алайҳимус-салом) ҳамеша дар пайи донистани ҳақиқат ва фаҳмидани рисолати илоҳӣ буданд ва аз пурсидан натарсидаанд, зеро пурсидан барои омӯхтан ва равшан шудан айб нест.

— Муҳаббат ва эҳтироми Иброҳим (алайҳис-салом) ба меҳмонони худ ва муносибати некӯ бо онҳо намунаи ибрат аст; ӯ на танҳо онҳоро иззат кард, балки бо онҳо самимона суҳбат намуд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба аҳли илм ва паёмоварон бо адаб муносибат кунем ва аз пурсидани суолҳои судманд нахезем, чунки донистан сарчашмаи имон ва амали нек аст.

— Қуръони Карим ҳатто суҳбатҳои анбиёро бо фариштагон нақл мекунад, то моро омӯзад, ки чӣ гуна бояд бо Худованд ва бо бандагони солеҳ муносибат намуд ва ҳамеша ба роҳи рост ҳидоят ёбем.