Сураи Аль-Хиджр — Оят 58

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أُرْسِلْنَا — мо фиристода шудем, яъне Аллоҳ моро ҳамчун фиристодагон равон кард.
• قَوْمٍ — гурӯҳе аз мардум, қавме.
• مُّجْرِمِين — гунаҳкорон, бадкорон; касоне ки корҳои ҳаром ва зиштро содир мекунанд ва аз ҳудуди Аллоҳ мегузаранд.

1. Тафсири оят:

Фариштагон ба Иброҳим (алайҳис-салом) гуфтанд: «Мо аз ҷониби Аллоҳ ба сӯи қавме фиристода шудаем, ки дар гуноҳ ва бадкорӣ ғарқ шудаанд — яъне қавми Лут (алайҳис-салом), сокинони шаҳри Садум. Онҳо мардуме буданд, ки ҳудудҳои Аллоҳро вайрон карда, корҳои зишт ва ҳаромро содир мекарданд ва аз роҳи рост дур шуда буданд. Аллоҳ моро фиристод, то онҳоро ба сабаби гуноҳҳои бузургашон ҳалок гардонем. Аммо Лут ва аҳли хонаи ӯ — мӯъминони ростқавл — наҷот дода мешаванд, ба ҷуз зани ӯ, ки кофир буд ва бо боқимондагони ҳалокшаванда ба азоб гирифтор мешавад».

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Аллоҳ таоло одил аст: гуноҳкоронро ба сабаби кирдорҳои бадашон ҷазо медиҳад ва мӯъминони ростқавлро наҷот мебахшад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки гуноҳ ва бадкорӣ метавонад сабаби ҳалокати ҷомеа гардад, бинобар ин бояд аз корҳои ҳаром ва зишт дурӣ ҷӯем.
• Раҳмати Аллоҳ ба бандагони солеҳ наздик аст: ҳар касе ки ба Аллоҳ имон оварад ва амали нек кунад, дар дунё ва охират наҷот меёбад.
• Ин оят моро ба сӯи адолати илоҳӣ ва ҳикмати Аллоҳ дар идораи олам ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.