Сураи Аль-Хиджр — Оят 94

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «فَاصْدَعْ»: яъне ошкоро ва бо овози баланд эълон кун, ҷудо кун миёни ҳақ ва ботил.

— «بِمَا تُؤْمَرُ»: ба он чизе, ки ба ту фармон дода шудааст, яъне даъвати ислом ва таблиғи рисолат.

— «أَعْرِضْ»: рӯй гардон, эътино накун, диққат надиҳ.

— «الْمُشْرِكِينَ»: мушрикон, яъне онҳое, ки ба Худо шарик меоранд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки даъвати ҳақро ошкоро ва бо ҷасорат эълон кунад ва миёни ҳақ ва ботил фарқ гузорад. Яъне рисолати исломиро ба мардум равшан ва бе парда расонад, на пинҳонӣ ва на бо тарс. Ин фармон баъд аз он даврае буд, ки Паёмбар (с) даъватро пинҳонӣ мекард; пас аз ин оят даъвати ошкоронӣ оғоз ёфт.

Ҳамчунин Худо ба ӯ мефармояд, ки аз мушрикон рӯй гардонад ва ба гуфтору кирдори онҳо эътино накунад. Ин рӯй гардондан ба маънои тарки даъват нест, балки ба маънои он аст, ки ба таҳқиру озор ва суханони беҳудаи онҳо дил набандад ва аз онҳо интиқом нагирад. Худо худаш Паёмбарашро аз он чизҳое, ки мушрикон мегуфтанд, пок ва беайб донистааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Даъвати ҳақ бояд ошкоро ва бо ҷасорат сурат гирад; пинҳонкорӣ ва тарс дар таблиғи дин ҷоиз нест.

— Миёни ҳақ ва ботил бояд фарқ гузошта шавад, то мардум роҳи дурустро шиносанд.

— Муъмин бояд ба мухолифон ва таҳқирҳои онҳо дил набандад ва аз роҳи худ боз нагардад.

— Худо бандагони содиқи худро ҳимоят мекунад ва онҳоро аз туҳматҳои душманон пок мегардонад.

— Сабре, ки дар роҳи даъват карда мешавад, сабаби қавитар шудани имон ва устувории дил аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои пардохтан ба баҳсу ҷанҷоли беҳуда, ба кори асосӣ — таблиғи некӣ ва даъвати мардум ба Худо — машғул шавем.