Сураи Аль-Хиджр — Оят 95

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• إِنَّا: ҳарфу таъкид аст, маънои «бешак Мо».
• كَفَيْنَاكَ: «туро кофӣ шудем» яъне аз шарри онҳо ҳимоя кардем.
• الْمُسْتَهْزِئِينَ: «масхаракунандагон» — касоне, ки паёмбарро тамасхур мекарданд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари Худ (с) тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки бешак Мо туро аз шарри масхаракунандагон кофӣ шудем ва аз фитнаи онҳо ҳимоя кардем. Ин масхаракунандагон гурӯҳе аз сарварони куффори Қурайш буданд, ки бо суханони тамасхуромез ва таҳқир ба Паёмбар (с) ва Қуръон рӯ меоварданд. Онҳо ба ҷои парастиши Худованди ягона бутҳоро шарик месохтанд ва гумон мекарданд, ки метавонанд ба даъвати ҳақ зарар расонанд. Аммо Худованд Паёмбари Худро аз кид ва макри онҳо нигаҳбонӣ кард ва дар ниҳоят ҳамаи онҳоро дар дунё ба ҳалокат расонд ва дар охират низ азоби дардовар дар пеши онҳост. Пас набояд аз тамасхури онҳо тарсонд ва ғамгин шавад, зеро Худованд ӯро кофӣ аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд Паёмбари Худро ҳимоя мекунад ва душманони даъвати ҳақ ҳеҷ гоҳ ба мақсади худ намерасанд.
• Тамасхур ва масхараи душманон нишонаи нотавонӣ ва ҷаҳли онҳост, на далели ҳақ набудани роҳи ҳақ.
• Ин оят ба ҳамаи мӯъминон умед мебахшад, ки агар дар роҳи Худо мавриди тамасхур қарор гиранд, Худованд онҳоро кофӣ аст.
• Сабре, ки Паёмбар (с) дар баробари озору тамасхури душманон кард, намунаи ибрат барои ҳамаи мусулмонон аст.
• Қуръон каломи Худованд аст ва Худованд худаш онро аз таҳрифу тамасхур ҳифз мекунад, чунон ки ваъда додааст.