Сураи Аль-Хиджр — Оят 93

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «عَمَّا»: аз «عن ما» иборат аст, яъне «дар бораи он чӣ» ё «аз он чӣ».

— «كَانُوا»: «онҳо буданд» — феъли гузашта, ки идомаи амалро дар гузашта ифода мекунад.

— «يَعْمَلُونَ»: «кор мекарданд» — феъли музореъ, ки амали такроршавандаро дар гузашта нишон медиҳад.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисми идомаи ояти пешина аст, ки Худованд дар он савганд ёд мекунад, ки ҳамаи онҳоро дар рӯзи қиёмат ҳисоб-китоб хоҳад кард. Дар ин ҷо мефармояд, ки аз онҳо дар бораи ҳамаи корҳое, ки дар дунё анҷом медоданд, пурсида хоҳад шуд. Яъне аз онҳо савол дода мешавад, ки чаро Қуръонро тақсим мекарданд — баъзеро тасдиқ ва баъзееро инкор мекарданд, чаро онро таҳриф ва тағйир медоданд, чаро ба ғайри Худо ибодат мекарданд ва чаро гуноҳу маъсиятҳоро содир мекарданд. Ҳамаи ин аъмолеро, ки онҳо дар дунё ба ҷо меоварданд, дар рӯзи қиёмат мавриди пурсиш ва ҳисоб-китоб қарор мегиранд. Ин оят ҳамчунин боиси огоҳӣ ва тарс аст барои онҳое, ки бар ин аъмоли қабеҳ идома медиҳанд, то аз он даст кашанд ва ба роҳи рост баргарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳои мо — хурд ё калон, пинҳон ё ошкор — дар рӯзи қиёмат мавриди пурсиш қарор мегиранд ва ҳеҷ чиз аз ҳисоб-китоби Худованд пинҳон намемонад.

— Ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша худро назорат кунад ва аз гуноҳу маъсият дурӣ ҷӯяд.

— Ин оят раҳмату адолати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳеҷ амалеро бе ҷазо ё мукофот намегузорад.

— Ин боиси он мешавад, ки мо ба Қуръон бо эҳтиром муносибат кунем ва онро таҳриф накунем, балки дуруст фаҳмем ва ба он амал кунем.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар мо дар дунё амалҳои нек анҷом диҳем, дар рӯзи қиёмат подоши нек хоҳем гирифт ва ин моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мегардонад.