سوره حجر — آیه 98

معانی کلمات:

• «سَبِّحْ»: خدا را به پاکی یاد کن و او را از هر نقص و عیبی منزّه بدان.
• «بِحَمْدِ رَبِّکَ»: همراه با ستایش و سپاس پروردگارت.
• «مِنَ السَّاجِدِینَ»: از زمره نمازگزاران و بندگان خالص خدا.

تفسیر آیه:

ای پیامبر، هنگامی که سینهات از سختیها و آزارهای مخالفان تنگ شد و ناراحتی بر دلت چیره گشت، به پروردگارت پناه ببر و او را با ستایش و سپاس، از هر عیب و نقصی منزّه بدان؛ یعنی بگو: «سبحان الله والحمد لله» و از جمله بندگان مطیعی باش که در برابر خدا به سجده میافتند و نماز میگزارند. این کار، درمانِ اندوه و آرامبخش دلهای پریشان است؛ چرا که یاد خدا و نماز، انسان را از غمها رهایی میبخشد و او را به آرامش حقیقی میرساند. خداوند در این آیه، پیامبرش را به دو چیز فرمان میدهد: تسبیح و ستایش پروردگار، و سجده و عبادت او؛ زیرا این دو، کلید گشایش مشکلات و سبب تقویت روحیه مؤمن در برابر دشواریهاست.

فواید و پیامهای آیه:

• یاد خدا و ستایش او، بهترین راه مقابله با ناراحتیها و فشارهای روحی است؛ هرگاه دلتنگ شدی، با تسبیح و حمد خدا، آرامش بگیر.
• نماز و سجده، نه تنها عبادتی برای تقرب به خدا، بلکه وسیلهای برای تسکین دل و رفع اندوه است؛ پس در سختیها به نماز پناه ببر.
• این آیه نشان میدهد که مؤمن در برابر مشکلات، به جای ناامیدی و شکایت، به خدا پناه میبرد و از این طریق، ایمانش قویتر و قلبش مطمئنتر میشود.
• تسبیح خدا، انسان را از غرور و خودبینی بازمیدارد و او را به بندگی خالصانه دعوت میکند؛ بندگی که مایه سربلندی در دنیا و آخرت است.