Сураи Аль-Хиджр — Оят 98

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «فَسَبِّحْ»: пас тасбеҳ бигӯ, яъне Аллоҳро аз ҳар айбу нуқс пок бидон ва ба забон низ покӣ бигӯ.

— «بِحَمْدِ رَبِّكَ»: ҳамроҳ бо ситоиши Парвардигорат; яъне тасбеҳро бо ҳамд омехта кун.

— «السَّاجِدِينَ»: саҷдакунандагон, намозгузорон ва фурӯтанон дар пешгоҳи Аллоҳ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ (с) ва ба ҳар як бандаи худ мефармояд, ки ҳангоми тангӣ ва ғами дил ба сӯи Парвардигораш паноҳ барад. Ӯро аз ҳар чизе, ки ба камоли Ӯ намесазад, пок бидонад ва бо ситоиш ва ҳамд ба Ӯ рӯ оварад. Ин тасбеҳу ҳамд на танҳо ба забон, балки бо дилу амал бошад. Сипас мефармояд, ки аз саҷдакунандагон ва намозгузорон бош; яъне намозро бо фурӯтанӣ ва ихлос ба ҷо овар, зеро дар тасбеҳ, ҳамд ва намоз таскини дил ва раҳои аз ғаму ташвиш аст. Ҳар касе ки ба Аллоҳ паноҳ барад ва Ӯро пок бидонад ва ситоиш кунад ва ба намоз истода, ба Ӯ саҷда кунад, дилаш ором меёбад ва Аллоҳ ӯро кофӣ мешавад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро меомӯзад, ки дар вақти тангӣ ва ғам ба ҷои шикоят ва ноумедӣ ба сӯи Аллоҳ рӯ оварем.

— Тасбеҳ ва ҳамд воситаи наздик шудан ба Аллоҳ ва пок кардани дил аз ғубору хашм аст.

— Намоз ва саҷда сабаби оромии дил ва қувваи рӯҳӣ мебошанд.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ибодат на танҳо вазифа, балки давои дардҳои рӯҳӣ ва роҳи раҳоӣ аз ғамҳост.

— Ҳар кас ба Аллоҳ таваккул кунад ва Ӯро ситоиш намояд, Аллоҳ ӯро кофӣ мешавад ва дилашро ором мегардонад.